10. Mongolië IV: Bijzondere ontmoetingen

Op donderdag 14 augustus landen we vanuit Beijing in Ulaanbaatar. Vanuit het vliegtuig zien we het vertrouwde prachtig lege landschap. Ik heb het gevoel dat we thuiskomen. We hadden een taxi geregeld via Nara, maar tot onze verrassing staat ze ons zelf op te wachten met haar man. De driver moest onverwachts onder het mes en ze zag geen andere oplossing. Wat een schat is het toch. Ze zetten ons af bij Justin waar de Chef staat te wachten. Hij is met zn kinderen een kleine auto aan het spuiten als fictieve finishlijn van de Mongol Ralley. Morgen komen twee sloopauto’s aan met Nederlandse studenten die vanuit Nederland zijn komen rijden. De auto’s blijven bij Justin achter. Randi, de hond, is blij ons weer te zien en houdt weer trouw de wacht ’s nachts. De volgende ochtend pakken we onze spullen uit en komen inderdaad de twee auto’s met studenten. Ik dirigeer ze snel over de finishlijn, want dat was de bedoeling. Justin vindt het geweldig dat ze toch gekomen zijn, maar de jongens zijn snel weer vertrokken, beetje jammer. Justin heeft onze spiegel nu extra stevig gelast, dat moet goed gaan. We ontmoeten Justins vader, die huizen heeft in meerdere landen. Bijzonder, voor een missionaris, toch?

Zaterdag de 16e gaan we weer op pad. We wilen naar de Gobi woestijn, of in ieder geval een stuk die kant op. De onderdelen van Mercedes laten namelijk nog een week op zich wachten. Eerst doen we boodschappen bij de Carrefour, wat een luxe. Als we bijna klaar zijn, wordt Joost gebeld door Gerlinde! Zwitsers Peter en Gerlinde kennen we uit Bulgarije. Ze zijn met 13 campers bezig aan een rondreis van 7 maanden o.a. door Iran, Turkmenistan, Mongolië en China. Eerdere pogingen elkaar te ontmoeten mislukten en nu zagen ze de Chef staan. Geweldig leuk. We rijden achter de groep aan naar het Chengiis Khan beeld, waarna we samen een plekje zoeken, lunchen en bijkletsen. Het is niet gemakkelijk en kost veel energie om met zo’n groep op pad te zijn. Niks voor ons. We rijden nog een stuk naar het zuiden en eindigen in de regen op een veld bij Zuunmod. Zo geweldig dat je hier overal kan staan. Helaas voelt Joost zich niet lekker.

De volgende morgen rijden we toch 190km verder en gaan bij Delgertsog zo’n 30km offroad. Het is weer spoorzoeken op bumpy sporen, maar uiteindelijk komen we bij Baga Gazriin Chuluu. Midden in de steppe ligt een gebied met rotsformaties. De Baga Gazriin is een heilige berg voor de Mongolen. Vlak voor de eindbestemming wordt het spoor zo slecht dat we de Chef neerzetten. Prachtige plek en we krijgen snel gezelschap van paarden. We verwonderen ons over de auto’s en Buchanka’s met toeristen die gewoon die slechte helling over knallen. We gaan vroeg naar bed en ’s nachts onweert het ongenadig. De hagel die we daarna horen, klinkt alsof die kraters in de lak slaat (blijkt gelukkig niet zo). Maandag de 18e besluiten we te blijven staan. Joost voelt zich echt slecht en blijft liggen. Ik ga toch maar op pad, want ik wil de vallei zien en de petrogliefen. Ik kom al snel een groepjejinge Polen tegen. Hun busje kon niet tegen de helling op, dus zijn ze maar gaan lopen. De petrogliefen konden ze niet vinden. De omgeving is prachtig dus ik wandel heerlijk in mn eentje. Ook ik kan de petrogliefen niet vinden in de zijvallei. Jammer. Net als ik eruit loop komt een gids aan met, naar het lijkt, een groepje Aziatische dames. Ik heb geen puf meer er achteraan te gaan. Na 2 uur ben ik weer terug bij Joost. Ik maak een bed buiten in de schaduw, binnen wordt het toch warm. S Avonds blijkt ie 41 graden koorts te hebben! Gelukkig is dat de volgende ochtend gezakt. We besluiten terug te gaan naar Riverpoint. Joost voelt zich goed genoeg om te rijden, maar wil graag een paar dagen rust. In Zuunmod scoren we nog een verplichte autoverzekering en boodschappen. S Avonds staan we weer bij Nara, die hevig bezorgd is om Joost.

Woensdag 20 augustus hebben we nog steeds geen bericht van Mercedes. De regen komt met bakken uit de hemel. Wassen gaat nu ook niet. Nara biedt me aan om naar haar wasserette te rijden. Het wordt een hele tocht door een stuk van Ulaanbatar. Wegen zijn ondergelopen en staan vast vanwege de enorme regen. Ze blijkt nog meer te moeten doen, dus we rijden heel wat af. Ondertussen kletst ze honderduit over haar training hospitality in Nashville. Een Mongoolse in haar uppie! Na 3 jaar proberen werd ze toegelaten, man en kinders bleven achter. Zo dapper. Ze is supertrots op haar dochter die al 3 jaar kampioen jiujitsu is van Mongolië en al 2 keer naar Dubai is afgereisd. Ze droomt van de Olympische Spelen. Mooi verhaal. Uiteindelijk gaan we met de droge was naar huis en maak ik soep voor Joost. De volgende dag maken we kennis met Michael en Anna en hun dochtertje Anouk. Wat een bijzonder stel! Tijdens corona zijn ze in Nepal vast komen zitten, hebben daar een jaar gewoond en er een documentaire over gemaakt: Namaste Himalaya (op YouTube staat de trailer). Nu hebben ze een jaar in een ger gewoond naast een Mongoolse familie. Hmm, bij -30 graden even de yakbaby’s van de berg halen. Ze vertellen fascinerend over het leven tijdens de vier jaargetijden in Mongolië. De volgende dag helpt Michael Joost met het vinden van het lek in ons dak en samen proberen ze de oorzaak te vinden van onze defecte kachel. Vrijdag en zaterdag tutten we wat en doen klusjes. Nara heeft ons verteld van het World Nomad Festival in de buurt. Zondag 24/8 rijden we erheen. Eerst nog wat lekkers ingeslagen bij de Carrefour. Vlak onder Nailach moet het festivalterrein zijn en gelukkig staan er borden en een file om de weg te wijzen. Onderweg zie ik op Polarsteps dat Laura en Afke in Ulaanbaatar zijn. Ik volg ze al maanden, ze rijden van Nederland naar Cambodja in een grote Mercedes Sprinter. Ik stuur ze een berichtje en spontaan geven ze aan onze kant op te komen. Gaaf! Wij gaan eerst het festivalterrein op. Het is groot en er zijn vooral demonstraties van muziek, zang, ambachten en sport. Helaas gaat het regenen en houden we het snel voor gezien. We zien Laura en Afke aankomen via Polarsteps. Wat gezellig. Mooie verhalen. We besluiten onze gegrilde kip te delen en Laura biedt aan friet te bakken in haar paellapan. Helaas lukt het niet de kolen aan de gang te krijgen. Met een salade erbij en wat brood lukt het ook. We eten lekker warm in de Chef. S avonds zien we nog een schitterende lichtshow. De volgende morgen rijden we samen naar Riverpoint. Daar ontmoeten we eindelijk Harrie en Brigitte weer, en hun reisgenoten Thomas en Elke. Heel gezellig zo. Laura doet een nieuwe poging om friet te bakken. Erg geslaagd!

Dinsdag 26/8 staan we al om 8.45 bij Mercedes. De onderdelen zijn er. Joost kan nog even putten in de wachtruimte. We rijden ‘snel’ terug naar Justin, de monteur. Snel is relatief in Ulaanbaatar, de stad is qua verkeer een nachtmerrie! Omdat ik Justin heb aangeprezen bij de anderen, sluiten wij nu achteraan in de rij. Gelukkig werkt Justin tot 20.00 uur door (hij was die morgen om 3 uur opgestaan om zn ouders naar het vliegveld te brengen). Wat een bikkel. Alles wat hij kon doen, heeft hij gedaan. Bij terugkomst heeft Laura een prachtige paella klaar! Woensdag gaan we Justin betalen en in twee uur zijn we door Ulaanbaatar heen op weg naar de Russische grens. We eten in Darkhan bij de Koreaan en vinden een mooi plekje op 35km van de grens. Als we om 10.45 uur bij de grens aankomen, staan daar de twee auto’s uit Singapore. Er was iets mis met hun autodocumenten, ze staan er al vanaf 7 uur. Ook voor ons duurt het circus 7,5 uur, al zijn de Russische beambten zeer vriendelijk en correct. Geen ondervraging of telefooncheck gelukkig. Na de grens eten we snel een hapje omdat de verzekeringsagent even geen Internet heeft. Het duurt ons te lang en we zoeken een plekje in het bos buiten de ‘border zone’. We zijn weer in Rusland!

Vanuit Nederland is Mongolië enorm ver weg, zo’n 10.000km rijden. Niet te geloven dat we er nu geweest zijn, maar liefst acht weken! En we hebben er geen spijt van, wat een prachtig land en lieve mensen. We hebben de staat van de wegen regelmatig vervloekt, maar verder viel het mee hoe makkelijk we aan boodschappen,  water en wijn konden komen. Voor de durfals en nieuwsgierigen met tijd, ga er heen!

Liefs, Marijke