11. Op ontdekking in Siberië

Siberië. Daar hebben we allemaal wel een beeld bij, toch? Maar klopt dat ook? Tijd om zelf te gaan kijken! Gisteren 28 augustus zijn we de grens met Oost-Siberië overgegaan vanuit Mongolië. Het was een moeizame overgang van 7,5 uur. We vinden, buiten de border zone, een plekje ergens in het bos. Aangezien het kopen van een autoverzekering niet wilde lukken gisteren, rijden we nu terug naar de grens. Bij een checkpoint worden we tegengehouden en leg dan maar eens uit in het Russisch dat je terug wilt naar de grens maar niet om het land uit te gaan! Uiteindelijk begrijpt hij het en vraagt hoeveel tijd we nodig hebben. OK, dan graag toeteren als je hier weer langs komt. En het is niet de bedoeling dat we het grensdorp ingaan. Dat laatste doen we wel om bij de Sberbank Euro’s te wisselen. Dat gaat soepel. Daarna weer naar de verzekeringsagent. Die vraagt 600 Euro voor 2 maanden. Ridicuul! Verontwaardigd rijden we terug en toeteren braaf bij het checkpoint. De grenswacht heeft er amper aandacht voor. We rijden door naar Ulan-Ude, een grote stad in Oost-Siberie en hoofdstad van Buryatia Republiek.  De voornamelijk Mongoolse bevolking is deels shamanistisch en deels Tibetaans buddistisch. Onderweg zie je van die prachtige tempels, stupa’s en ovoo’s met veel gekleurde lintjes. Prachtig gezicht. We gaan in Ulan-Ude op zoek naar een verzekeringsagent. Lang verhaal kort, met een Yandex taxi vinden we die in een keldertje in een flat. Eerst is het heel gedecideerd ‘нет’, maar als we de oudere polis van dezelfde verzekering laten zien, gaat ze bellen. Ze vindt het maar raar, maar we lopen wel met een nieuwe polis de deur uit! Terug met de taxi naar de Chef en we rijden naar het Taiga Offroad Camping, waar we met Sarah en Wouter hebben afgesproken. De Zwitserse eigenaar is er niet, maar we hebben de code van de poort. Camping is een groot woord, je staat op het terrein van zijn twee grote zelfgebouwde huizen. Er zijn twee droogtoiletten en je mag de wasmachine gebruiken. Het is een leuk weerzien met Sarah en Wouter! We borrelen en snacken gezellig in de Chef. De volgende dag doen we rustig aan en gaan met regenjas met een taxi naar de stad. We lopen een rondje. Zoals overal veel billboards over 80 jaar overwinning op Duitsland, de letter Z (van overwinning) en wervingsposters voor het leger, met jaarsalaris, ongemakkelijk……… We zien wat mooie houten huizen, het theater en een kerk. We drinken een heerlijk biertje en trekken een spurt door de regen naar Shaslikov, waar we prima steak eten. Rondom ons worden meters, ja meters, shotjes weggewerkt! De volgende dag wachten we tot Olga is gearriveerd. Zij bewaakt nu het fort en bij haar mogen we wassen. Als we alles gewassen hebben en aan de lijn, rijden we naar de supermarkt om inkopen voor onze Baikal BBQ te doen. Sarah heeft de appgroep zo genoemd, dus dat is wat we gaan doen! In de supermarkt krijgen we een appje dat Heidi en René op de camping zijn aangekomen. Gezellig! We kletsen en eten de middag en avond met heerlijk zonnig weer. Drie gele Nederlandse auto’s in Siberië, wie had dat gedacht!

Maandag 1 september nemen we afscheid en rijden naar het oosten van het Baikalmeer. Dwars door de bossen over een prima weg. Rond de middag zien we aan het strand bij XXX voor het eerst het meer. Of zeg maar zee. Zo groot als België en soms 1700 meter diep! Het is helaas bewolkt, maar tjonge, hier wilden we al in 2019 heen! We rijden naar het Transbaikal National Park bij Bar-Guzin. We betalen entree en rijden over een vreselijke wasbordweg naar een kampeerplek. Jee, wat mooi! Met zo’n erbij zou het idyllisch zijn. We drinken wat op een bankje aan de kustlijn met uitzicht op de Holy Nose Peninsula. Wel jammer van de beestjes. Er komt een man langs die grote paddestoelen aan het plukken is. Als ik de kraan binnen open draai, hoor ik buiten water kletteren. Oei, dat klopt niet. Snel is Joost er achter dat een beugel waar de boiler mee vast zit, dwars doormidden is gebroken. De boiler hangt op half elf en de slang is lek. Getver! Alles uit de garage en op zoek naar een noodoplossing. Er liggen wat balken in de buurt die ik in stukjes zaag om de boiler te stutten. Hmm, de krik eronder werkt beter met een spanband eromheen. Ondertussen wordt Joost flink gebeten door de talrijke knøtjes. Snel douchen we en heb ik het eten klaar. De volgende ochtend zit het potdicht en regent het. Het besluit om terug te gaan naar de camping is snel genomen. Onderweg komen we Heidi en Rene nog tegen. Einde middag parkeren we op de camping onder een groot afdak en Joost gaat gelijk aan de slag. Een Fransman die er ook staat met een Unimog (waarvan een bout van de cabine is afgebroken), heeft nog een passend stuk slang. Twee uur later hebben we er twee spanbanden om weten te krijgen (lang leve mijn kleine handen) en heb ik voor het eerst burrito’s in de Omnia gemaakt. Eind goed, al goed. De wegen die we hebben gereden zijn onverbiddelijk, niets blijft heel!

Woensdag 3 september rijden we richting Irkutsk langs de zuidkant van het Baikalmeer. Het weer is beter en de omgeving en uitzichten prachtig. Bijzonder is dat tussen de weg en het Baikalmeer steeds de Transsiberische spoorlijn ligt. Dan heb je uitzicht! We zien dichte bossen in herfsttinten. In Baikalsk vinden we een prachtplekje aan het meer in de zon. Beetje jammer van de shasliktent die ’s avonds keihard muziek op zet. En voor wie? Helaas zien we geen Narpa robben. Wel komt een jonge Russin, die in Amsterdam woont, een praatje maken. Donderdag rijden we naar Irkutsk. Daarvoor rijden we van het meer over beboste bergen naar de grote stad. Ik heb via Whatsapp een hotel gereserveerd, op aanraden van Sarah. Ze hebben een grote parkeerplek, de manager spreekt Engels en ze regelen onze verplichte registratie (al hebben ze daar bij geen grens naar gevraagd). We nemen een taxi de stad in en lopen een deel van de groene lijnwandeling. Kennen we nog uit Jekaterinenburg, de plaatselijke VVV heeft een groene lijn op straat geverfd langs de bezienswaardigheden, handig! Mensen zie je opkijken als we langslopen, maar geen idee wat ze van onze aanwezigheid denken. We drinken een biertje in een Ierse pub, waar ze tot onze verbazing Swinckels schenken. Weliswaar gebrouwen in Rusland, maar met de sancties toch wat vreemd. Ook in de luxe supermarkten merk je er niets van in het aanbod aan Westerse merken. We eten heerlijk bij Butin.

Na het ontbijt, nee, geen каша (pap)!, rijden we noordwaarts de stad uit. We doen boodschappen bij een grote Absolut en na 250km komen we bij de veerboot naar Olkhon. Olkhon is een groot eiland in het Baikalmeer. Voor de voornamelijk Boerjatische bevolking is het eiland een spirituele plek, met als belangrijkste plek de Sjamanenrots. We hebben mazzel want we staan vooraan in de rij en de veerboot is gratis. Het waait flink en het is fris. In een halfuurtje rijden we het eiland op. De wegen zijn onverhard en op vele plekken vreselijk slecht. We rijden naar een plek aan het strand met een prachtig uitzicht. Ik word er heel blij van, hoewel het weer is geen feest. Ook krijgen we bezoek van twee park rangers. Of we een permit hebben? Nou nee, nog niet want die kun je alleen halverwege het eiland kopen en we zijn net aangekomen! In het Russisch allemaal, hè. Gelukkig gaan ze akkoord met mijn belofte dat we er morgen direct een gaan kopen. We slapen heerlijk, ondanks de keiharde wind, en rijden naar Khuzir. Als snel laten we de banden af, want de weg is behoorlijk slecht. In het plaatsje parkeren we naast een saunahuisje op het strand en zowaar de zon gaat schijnen. Terwijl Joost verderop een praatje maak, wordt ik wel heel enthousiast verwelkomd door vier kerels die me innig omhelzen en op de foto willen. Aha, ik zie een wodkafles…..We halen braaf een permit in het dorp en maken een wandeling naar de Sjamanenrots en omgeving. Prachtig, die donkere lucht met de zon. Het beoogde restaurant is bezet door een grote groep en dus eindigen we in een eetcafé. Eigenlijk wel zo leuk. De plaatselijke vis Omul heeft ze niet, maar we kunnen wel een gebakken visje krijgen met een Hollandia biertje. Prima! Bij de buren halen we een warmgerookte omul voor ’s avonds. We zetten de Chef naast een gebouwtje en slapen prima in die luwte. De rest van het eiland is te lastig voor ons om te rijden, weten we van Sarah en Wouter, en het regenachtige weer is niet bepaald uitnodigend. We rijden terug naar de ferry en ik maak kennis met Evgeny, hij stelt zich voor als Eugene. Hij heeft net maanden in Thailand gewoond, gaat nu even naar zijn ouders, maar komt terug in de winter om als gids op Olkhon te werken. Ja, dan is het min 40, maar het Baikalmeer verandert dan in een wondere ijswereld (gezien op foto’s). Blijkbaar komen daar ook Thais op af! We nemen hem mee naar Irkutsk, waar hij zichtbaar blij mee is.

Vanaf Irkutsk volgen we de Siberia Highway westwaarts. Nu zijn we echt op de weg terug naar huis, 10.000km te gaan! Joost rijdt lange dagen en vanwege de goede weg maken we veel kilometers. Er is helaas wel erg veel vrachtverkeer. We parkeren in een bos en kunnen in het laatste zonlicht nog net even buiten douchen. Maandag 8 september rijdt Joost zelfs 550 kilometer. De herfsttinten in het bos zijn prachtig. We vinden een mooie plek aan de Birysa rivier met ondergaande zon. De volgende dag wisselen we Euro’s in Roebels bij de Sberbank. Normaalgesproken gaat dat zeer efficiënt maar deze tuthola probeert ons de les te lezen, kan niet, mag niet. We halen een recu van een andere keer tevoorschijn en ze bindt in. Wel keurt ze meerdere Euro biljetten af (scheurtjes, watermerk?!). Als we wegrijden laat de GPS zien dat we ergens in een moeras buiten de stad zijn. Ah nee, hier? Zelfs in dit kleine plaatsje is het GPS signaal vervormd. Op gevoel en de borden rijden we eruit en klopt de gps weer. Op zo’n moment voelt het ongemakkelijk om in Rusland te zijn. We maken een hele lange rit en eindigen ten zuiden van Krasnojarsk in het Stolby Nature Reserve. Op de parkeerplaats staan veel wandelaars, maar het komt met bakken uit de hemel. Dan maar wat mensen bellen, gezellig! De volgende ochtend komt de zon en wandelen we naar de Takmak, de grootste rotsformatie hier. Nou ja, wandelen…Het pad is erg steil en modderig en dus bewonderen we de rots van een afstand en genieten maar van het uitzicht. We rijden de stad door en eindigen de dag bij Krasny Zavod. Een klein dorp dat door de rivier in tweeën wordt gespleten en verbonden is door een ponton- en loopbrug. Direct komt een jongetje op ons af en zegt dat we daar wel kunnen staan, pal naast de brug. Ach ja, eigenlijk wel leuk om het dorpsleven gade te slaan. Het jongetje blijft met zn zusje en broer (?) in de buurt. Hij blijft maar kletsen tegen me en roept af en toe gefrustreerd uit (in het Russisch): ze begrijpt me niet! Hij wil zo graag. Ik nodig hem uit om binnen te kijken. Hij zet zn pet af, krabt op zn achterhoofd en met grote ogen kijkt hij rond, как красивые! (Wat mooi!). Echt heel leuk zo, maar ook frustrerend dat het praten niet beter lukt.

Donderdag 11 september rijden we naar Novosibirsk, de hoofdstad van het federale district Siberië. Ik heb Hotel Discovery gevonden met parkeerplek en via Whatsapp in het Russisch gereserveerd, easypeasy. De rit door de stad is een grote verkeersopstopping. Zo knap dat Joost dit zonder blikken of blozen doet! De ontvangst is zeer hartelijk en met de vertaalapp lukt het prima. Ze is erg nieuwsgierig naar de Chef en komt binnen kijken. De volgende hebben de andere dames dat gehoord en willen dat ook wel! Leuk. Met de taxi rijden we naar The Chops, een pub. Het is vol maar aan de bar drinken we een lekker (prijzig) biertje en eten we ribbetjes en pulled pork. We zetten geen wekker en worden om 10 uur wakker! We ontbijten snel en gaan met de taxi en al onze was naar een laundry. Met behulp van foto’s op iOverlander vinden we die. De dame gaat de boel wassen en drogen, einde middag klaar. We lopen naar het operahuis en wandelen vanaf daar langs de highlights en koffie met taart naar de rivier. Het is bewolkt en fris, maar meestal droog. Op de terugweg gaat Joost nog even naar de kapper. Na 14 km zijn we weer bij de wasserette en met de taxi gaan we terug naar het hotel. ’s Avonds eten we in het Puppenhaus. Een wonderlijk aangekleed restaurant met een erg goede Siberische keuken. Wijn is er helaas erg duur, dus we houden het bij een biertje. De kaart biedt enorm veel keus! Joost eet reepate met pistachenoten en een stoof van Eland, en ik een heerlijk salade met aubergine en locale roomkaas en pelmeni (deegkussentjes) met hert, ree en everzwijn. Heerlijk!

De volgende dag rijden we richting Omsk en laten de Chef wassen. Niet zoals wij hetzelf zouden doen, maar het ergste vuil is eraf. We kunnen geen fijne plek vinden om te staan, dus we overnachten op een truckparking. Met oordoppen in merk ik weinig van het komen en gaan van de vrachtwagens s nachts. We besluiten om Omsk over te slaan en direct naar de grens te rijden, waar we om 16 uur aankomen. Onze paspoorten worden afgestempeld maar we krijgen ze nog niet terug. Een vriendelijke officier vraagt of we Russisch spreken. Bij een nee, zucht hij diep. Ach zeg ik, een klein beetje wel. Ah, dan spreekt hij een klein beetje Engels! In een klein kantoortje vraagt hij ons waarom we in 2019 in Ukraine zijn geweest. Op de terugweg van onze reis naar de Stanlanden is het antwoord. ‘Ah! Transit!’ Hij lijkt bijna opgelucht. Na een zoektocht door onze telefoons vindt hij een Ukraiens nummer op Joost zn telefoon. Ja, dat was mijn lokale nummer op een lokale simkaart. Ook opgehelderd en hij is tevreden. Hij roept opgelucht: ‘That’s all. Welcome to Kazachstan!’ . Grappig, want de Kazachse douane moeten we nog door, maar wel aardig van hem. Ook de Kazachse grens is niet moeilijk en na slechts 2,5 uur staan we in Kazachstan!

En….Siberië? We zijn natuurlijk maar passanten en hebben een flintertje van dit enorme gebied gezien. Hoe mensen het hier uithouden bij min 30 is mij een raadsel. En wat er in de duistere bossen allemaal gebeurt, blijft voor bezoekers zorgvuldig verborgen. En toch, in dit seizoen is het een prachtige verrassende streek met fraaie herfstkleuren, met een paar mooie, moderne steden en prima hoofdwegen. Mensen waren vriendelijk, we voelden ons veilig en het heeft ons aan niets ontbroken. Het was bijzonder om hier te kunnen zijn.

Liefs, Marijke