1. Van Armenië naar Kazachstan

Lieve mensen, we zijn weer aan een grote tocht begonnen. We gaan vanuit Armenië, via Georgië, Rusland en Kazachstan naar Mongolië. We hebben 6 maanden de tijd en er erg veel zin! Leuk dat jullie meelezen.

Op 15 april zijn we uitgezwaaid door Jaap en Jacomien en in de nacht zijn we aangekomen in Goght, Armenië. De Chef staat hier in de loods an Camping 3Gs te wachten op ons. Om 6 uur ’s ochtends heet Sandra ons welkom en duiken we direct ons bed in. Koud hier!

We brengen er 11 heerlijke dagen door, met regen en met zon. Reizigers komen af en aan, een aantal kennen we en we eten en koken veel samen. De Chef start direct, maar helaas hebben de AGM batterijen voor het huishouden het begeven. We vinden zowaar deep cycle batterijen op het adres in Yerevan dat Sandra ons heeft aangegeven. Helemaal blij. We eten daarna in Yerevan met Marty, heel gezellig. Helaas komt het met bakken uit de hemel. Na een week komen ook Saskia en Martijn hun auto ophalen. Met hen hebben we voor de Russische grens afgesproken. Ze hebben een grote B&B gerund in Frankrijk en Martijn is een geroutineerde kok, geen verkeerd gezelschap! Superleuk gezelschap bovendien.

Joost had voor het stallen gemerkt dat de achterste luchttank geen lucht had, dat hoort niet. Stomtoevallig staat Marcel met zijn vriendin Tatiana er ook. Marcel is truck monteur en ligt binnen no time onder de Chef. Diagnose vierkruisluchtverdeler en een ventiel vervangen. Hij besteedt veel tijd om de juiste artikelnummers te zoeken en belt voor ons Gorgi in Georgië die Mercedes trucks repareert. Gorgi is erg behulpzaam en spreekt Duits. Hij bestelt de onderdelen en we spreken af. Top geregeld.

Op 27 april nemen we afscheid van Sandra en rijden langs bekende plekken de grens met Georgië over. We parkeren bij een restaurant waar Joost al twee keer gestaan heeft. Ze herkennen hem nog. We eten lekker en lopen nog een rondje door het dorp. Tot onze stomme verbazing zien we een Cybertruck!

De volgende dag rijden we dwars door Tblisi naar de Carrefour in het noorden. Als we met volle tassen bij de auto komen staan Saskia en Martijn daar. Zij gaan de volgende dag naar Toyota voor service. Wij rijden door naar de garage om Gorgi even dag te zeggen, hij heeft de onderdelen al klaar staan, fijn. We overnachten in het park van Mtskheta, de oude hoofdstad van Georgië. Als we net staan komen Brigitte en Harrie aanrijden, gezellig! Dinsdag wordt een lange dag bij de garage. Een onderdeel blijkt niet te passen, maar Gorgi geeft niet op! Joost gaat zelfs met hem mee naar een mannetje in het vluchtelingenkamp die 6 koppelingen met de hand draait! Aan het einde van de dag brengt Gorgi ons naar een hotel en gaan we lekker uit eten. Als Champions League kijken niet lukt op de tv, brengt de receptionist ons een laptop waar Joost de wedstrijd op kan volgen. Grandioos! Lang verhaal kort, Gorgi pikt ons op en na 3 pogingen en een harde knal lijkt het systeem luchtdicht en vertrekken we naar de Russische grens. We bedanken hem en zijn team uitgebreid. S Avonds arriveren we bij Stepantsminda, waar zo’n 8 overlanders staan om de grens over te gaan.

Op 1 mei vertrekt de eerste groep om 5.15 uur. Wij vertrekken 2 uur later met Saskia en Martijn en Christian en Andrea (70 ers in een VW bus). De drukte bij de grens valt mee, maar het gedoe met loketten en formulieren duurt lang en moet heel precies. Tot overmaat worden we gesommeerd in de rij voor de scanner plaats te nemen. Daar is het dringen. In tot zijn we 6,5 uur kwijt (de eerste groep 4,5 uur zonder scanner). Langs de weg kopen we een autoverzekering, we hadden al Roebels en een e-sim. De GPS zou verstoord zijn na de grens, maar die doet het gelukkig. Dwars door Vladikavkas rijden we naar Grozny. Daar willen we overnachten bij het Aquapark, maar militairen in burgerauto’s zeggen dat de parking gesloten is. We slaan een stil zijweggetje in en gaan staan. Christian en Andre voegen zich bij ons. Martijn kookt heerlijk en we passen net met z’n allen in de Landcruiser.

De staten die we doorkruisen, Ingoesetie, Tjetsjenië en Dagestan, hebben een rood reisadvies. Afgezien van veel militairen die we zien in het keurige Tjetsjenië, merken we er niets van. Wel worden we geregeld gecontroleerd bij grensovergangen: paspoort, autopapieren, klaar. Iedereen is aardig. Soms spreken ze een paar woorden Engels. Als we Dagestan uit zijn vinden we een wildplek met bomen, lang niet gezien op die eindeloze vlakten. Met de overgebleven kip van een veel te royale lunch maak in kip in soja en een groentecurry voor 6 man. We maken een kampvuur.

De volgende dag gaan we naar Astrahan, de laatste grote stad voor de grens. Om 11.30 uu staan we op een bekende overlanders plek tegenover hotel Azimut. In de loop van de dag loop het vol met voertuigen. S middags bezoeken we het Kremlin en een apotheek, want Joost voelt zich niet best en ik krijg keelpijn. Ik bel J&J vanaf een levendige boulevard. S Avonds eten we snoekbaars en Joost karperribbetjes, erg smaakvol. De volgende morgen is de stad uitkomen is een uitdaging, mijn gps is volledig de kluts kwijt. Gelukkig werkt die van Saskia en Martijn wel! Bij de pontonbrug moeten wij met de veerpont en dat duurt even. Samen doen we nog wat boodschappen. De Russische grens is heel rustig (zondag, geen vrachtwagens?). Beambte is heel aardig en spreekt een beetje Engels. We moeten een korte vragenlijst invullen, ook met vragen over of we bevriend zijn met Ukrainers (nee), wat we van Russen vinden(aardig en behulpzaam), van de Krim (geen idee) en van Ukraine (geen mening). Klaar. Tot ziens. Ook de Kazachse grens is een eitje: Good luck, welcome to Kazachstan! Krap 2,5 uur en we zijn in Kazachstan. Ik schrijf dit vanaf het strand in Aktau aan de Caspische zee. Volgende keer vertel ik over de prachtige plekken in Mangystau en de alleraardigste en behulpzame inwoners.

Liefs, Marijke