6. Mongolië II: Grandioos offroad

Zaterdag 28 juni gaan we met Sarah en Wouter (@star_troopy) op pad. Op grove aanwijzing van Marvin, de hosteleigenaar, heb ik op de digitale kaart de route uitgevogeld. Helemaal duidelijk is het niet; niet alle wegen en tracks/sporen staan op de kaart, weten we inmiddels. We gaan een laatste keer naar de reusachtige Nomin supermarkt om in te slaan. Wat groente hebben we gisteren op de markt in Khovd gekocht. Na Makhan gaan we het asfalt af waar ik denk dat het goede spoor naar Chandmani ligt. Wij rijden over grove kiezels (rivierbedding), volgen de electriciteispalen en moeten door de rivier. Na een half uur kruisen we ineens een talud met asfaltweg! Ah, dus toch een echte weg. Op nog geen enkele kaart zichtbaar. Dat rijdt beter. Al snel worden we er vanaf geleid, de weg is nog niet helemaal af. Vlak voor Chandmani moeten we een spoor naar het Dörög meer volgen. Het regent inmiddels en we zien vele sporen, de middelste dan maar! Af en toe staat er een paaltje op de steppe, zal wel een wegpaaltje zijn. De ondergrond is gelukkig hard, dus we halen zo 40 km/u! In de buurt van het meer wordt het pad modderig, en daar houdt de Chef niet van. Wouter scheurt nog even vooruit, maar de modder spat hoog op. We zoeken een droge plek met gravel om te staan. En niet te dicht bij het meer, vanwege alles dat rondvliegt. Zo, eerst maar een biertje! We eten gezellig met zn viertjes binnen. Ik maak een curry met rijst. De volgende ochtend schijnt de zon gelukkig en zien we af en toe een auto rijden (meestal een Prius), die de ‘weg’ trotseert. We gaan nog even bij het beloofde ‘strandje’ kijken, maar het ziet er niet aantrekkelijk uit. We besluiten het spoor te volgen waar we de auto’s op hebben gezien en houden koers op het dorp Khokh Mörit. We doen de hele dag over 95km. De weg voert door prachtig landschap (ja, regelmatige fotostops), maar is echt slecht. Wasbord, zand, modder, maar man, man, wat mooi. Buiten het dorp let ik even niet goed op en rijden we een hele steile en zanderige helling af. Hmm, naar beneden gaat wel, maar hier komen we niet meer tegenop. Ik vind een pad dat terug lijkt te gaan naar het juiste spoor, maar al dat zand is spannend. Nog steeds wel grip gelukkig. We maken ons kampje en zetten de luifel uit. Het is warm en de zon fel. Ik ga met Sarah op onderzoek uit hoe we bij het spoor uit kunnen komen. Ik weet niet of het slim is om met deze ondergrond door te rijden. Sarah maakt iets heerlijks met bulgur. S nachts koelt het lekker af gelukkig.

Na het ontbijt krijgen we diverse locals op de brommer op bezoek. Communicatie blijft beperkt, maar ze vinden het bar interessant om te zien hoe de mannen een controlerondje om de auto’s doen. Joost vindt dat we verder moeten rijden en met de juiste snelheid gaat dat goed in de zanderige sporen. Toevallig grijpt Joost de standaard met twee buitenspiegels net op tijd vast. Het hele geval breekt af en ploft in het zand (spiegels nog heel). Ai, dan maar even zonder. Na 20km zien we het meer met de lange rij zandduinen er achter, Mongol Els NP. Vanaf de weg is het meer dan nog 6 km. Ervoor ligt een grote vlakte met gras en flink wat yurts met grote kuddes. Wonderlijk dat hier ineens mensen wonen en we hebben (weer) 4G bereik. We proberen bij het meer te komen, maar de grond is of heel zanderig of soppig. Dan hier maar! Effe lekker rustig aan. S Avonds gaat het hard waaien en wordt de lucht donker. Ik maak een goed gevulde tonijnsalade. Na een prima nacht, komt er na het ontbijt een auto aangereden van een verderop gelegen yurt. Sarah loopt erop af en voor ze het door heeft, krijgt ze van een klein meisje een pakketje in haar armen gestopt, een baby! Duidelijk nog heel klein. Ze is als de dood dat de auto wegrijdt 😋. De moeder kruipt achter het stuur vandaan en maakt foto’s. Gezellig! Ik geef het meisje een mandarijn, geen idee of ze weet wat dat is.

Deze dag rijden we een prachtige route richting Jargalan. Midden in het landschap zien we een grote vrachtwagen staan. Echt geen idee hoe die daar is gekomen! Ook deze route heeft weer de nodige uitdagingen aan steile hellingen, wasbord en stenige rivierbeddingen. Na de mooie bergen komen we op een enorme vlakte uit. Ineens zie ik wat rennen aan de horizon: gazellen! We zien drie keer een groepje in de verte. Veel te snel en ver weg voor foto’s. Achter wat rotsen maken we ons kamp. Sarah tovert weer wat lekkers uit haar keukentje en we douchen achter de auto. De camera op statief staat klaar voor de gazellen, maar die laten zich niet meer zien. Aan de overkant van de vlakte, zeker 3km weg, staat een yurt. We zien er niets, maar in het donker brandt er ineens een lichtje. Dit land is leeg, maar mensen zijn nooit ver weg. S nachts gaat het keihard waaien en horen we Wouter het hefdak dichtdoen. Die gaan in het krappe benedenbed slapen.

We vervolgen de route naar Jargalan. Zo’n 80km van een volgend dorp of asfaltweg vandaan, maar tot onze verrassing heeft dit dorp goede voorzieningen! Twee banken, wat supermarktjes, een school, ziekenhuisje, benzinepomp, afvalcontainers en een waterhuisje. Met de hulp van een local vullen we water bij, doen wat boodschappen en tanken. Over een ruige weg rijden we richting de bergen. Na een rotsige en steile oversteek van een droge rivierbedding (met bomen!) vinden we een plekje voor de nacht. Er komen verbazingwekkend veel personenauto’s voorbij. Hoe trotseren die deze wegen?? Tja, de Chef heeft waarschijnlijk echt meer last van alle hobbels en kuilen dan de lichte Priussen of goed geveerde Landcruisers. Het gaat helaas regenen, dus we eten de quesadilla’s met bonenschotel binnen. De route naar het stadje Altai duurt dan nog best lang. We gaan over een steile pas van 2400m, nog wat modderpassages onderweg en zelfs door een rivierbedding. In Altai rijden we gelijk naar een leuk tentje om te lunchen. Sarah en Wouter lukt het om hun visaverlenging te betalen, geweldig. We shoppen nog wat in een vreemd gesorteerde supermarkt en gaan weer op pad. De route die ik richting Tashir had bedacht, houden we na 10km voor gezien. Zelfs de bypass, die naast de officiële gravelweg is ontstaan, is vreselijk. We vinden een plekje in de heuvels. Morgen verder!

Vrijdag 4 juli maken we er een rijdag van. Als alternatief rijden we over de ‘snelweg’ richting Bayankhor. Prima weg! We overnachten bij Buutsagaan, waar Joost de Chef met flink geweld weer uit het zand krijgt. Helaas is de weg richting Arvaikheer slecht. Dat kost veel energie. Het wordt ook erg donker en begint te regenen. Ik heb een route uitgestippeld om dwars door de bergen naar Bat Ölzii te komen. Het startpunt is ondergelopen, maar iets terug vinden we een goed spoor. Als we de auto’s neerzetten, blijken we òp het (oude) spoor te overnachten. Ook hier weer regelmatig auto’s die met veel kabaal en hoge snelheid langsrijden (over al die andere sporen). De zondag wordt een uitdagende rijdag. Na het passeren van twee dorpjes volgen twee rivierdoorwadingen, want wij zijn te zwaar voor de brug. Bij de eerste rivier zijn twee gasten op een brommer zo aardig om even te demonstreren hoe (on)diep de oversteek is! Met een nat pak tot gevolg! Bij de tweede oversteek staat een Prius vast. Die had dus over de brug gekund, zou je zeggen. Wouter heeft de auto in no-time eruit gelierd. Als de Chef door het water rijdt, lijkt het net een klein plasje. Dan omhoog de bergen in door een goudmijn gebied. We zien geen goud maar wel veel groot materieel. Zouden die ook over dat spoor zijn gekomen?! Een raadsel. Na een flink steile helling, zijn we over de top van 2400m. Godzijdank is het nog droog. De weg naar beneden is heel steil over grof grint, niet prettig. Het uitzicht is wel mooi, ineens rijden we tussen groene dennenbomen en doorkruisen groene vlaktes met stroompjes, paarden en yaks! Yaks zijn fotogeniek met hun lange haren en ze communiceren door te brommen. Je blijft er naar kijken. De weg is inmiddels vol met modderige kuilen en we moeten regelmatig door water. De regen komt er aan, dus we zetten de auto’s neer. Als het begint te regenen en hagelen willen de geiten onder de Chef schuilen en hun horens krabben aan de auto. We roepen en klappen, maar ze eronder uit krijgen is nog niet zo eenvoudig! Even later komt een kudde yaks, opgejaagd door een herder op een brommer op onze auto’s af. Snel naar binnen! Wel een mooie kans om foto’s te maken. Het lukt niet zo heel best om die beesten in bedwang te houden. We staan op een magnifieke plek midden tussen (op afstand) 3 groepjes yurts met hun kuddes. Grandioos om hun leven op een afstandje te kunnen bekijken. Af en toe komt een nieuwsgierige buurtbewoner langs. De volgende dag is het gelukkig droog, maar de weg niet!

De kilometers naar Bat Ölzii zijn pittig en tergend langzaam. Een aantal keer verkennen we samen hoe Joost de Chef door de modder kan krijgen. Voor de Landcruiser is het een stuk gemakkelijker! In totaal doen we in twee dagen 10 uur over 58km. De foto’s en video’s laten helaas niet goed zien, hoe moeilijk het was!

Als we bij de vallei van Bat Ölzii aankomen schijnt de zon. We kijken nog even bij een yurt in aanbouw (inclusief zonnepaneel, wasmachine en led televisie). We krijgen een kom melk en die smaakt heerlijk. Na even zoeken vanwege wegwerkzaamheden vinden we een prachtplek aan de Orkhon rivier (met yaks!).

Het waren spannende routes die we niet hadden willen missen. De Chef heeft het prima gedaan en onze (ok, die van mij) verwachtingen overtroffen. Uiteraard dankzij de rijkunst van Joost. Dankzij het uitstekende gezelschap van Sarah en Wouter konden we dit samen doen. En bedankt Sarah voor de prachtige foto’s die je van ons gemaakt hebt! Echt een grandioze herinnering aan onze reis naar Mongolië.

Liefs, Marijke