8. China I: Cultuurschok!

Geïnspireerd door verhalen van andere reizigers, boeken we een tweeweekse rondreis door China. DimSum reizen regelt alles perfect in een paar dagen. Voor ons een totaal vreemde manier van reizen, helemaal georganiseerd. Vrijdag 1 augustus maken we de Chef schoon, pakken twee tasjes in en laten de auto staan bij Justin in Gachuurt. Een taxi pikt ons op en rijdt ons in anderhalf uur naar het Chengiis Khan airport. Heerlijk klein vliegveld waar we de Nederlandse Jeff ontmoeten. Hij woont in Ulaanbaatar met Mongoolse vrouw en twee dochtertjes. Hij geniet zo van het ongecompliceerde bestaan dat hij niet meer terug wil naar Nederland. Hij ziet er super afgetraind uit en werkt dan ook aan de sportvoorzieningen van verschillende internationale scholen. Ik ben zo brutaal hem te vragen mij te autoriseren voor WeChat. Het duurt even, maar het lukt! In China betaal je alles digitaal met Alipay of WeChat. Ik probeer al een paar dagen toegang te krijgen tot Alipay, maar krijg een ‘security restriction’ opgelegd. Er ontvouwt zich een heel big brother scenario. Ik moet paspoort foto’s uploaden en ‘mug shots’ van mezelf nemen. De AI helpdesk praat me moed in, maar niets werkt. Bij Joost werkt het fluitend. Gelukkig werkt WeChat nu.

Tweeënhalf uur later landen we op Beijing Capital. Ik kan het amper geloven, maar we zijn in China! Op het vliegveld moeten we eerst bij één van de 35 zelfscandesks onze vingerafdrukken en foto afstaan. Bij de douane nog een keer. Overal hangen bordjes met regels en adviezen, vooral over wat je niet mag doen. Als we naar de bagageclaim lopen, blijkt dat we eerst met de trein moeten. Dit vliegveld is groot met bijna 100 miljoen passagiers per jaar (Schiphol 64mln). Onze tasjes liggen al op de band en een gids en chauffeur wachten ons op. De gids vertelt ons vanalles onderweg en na 40 minuten zijn we in het Le Meng hotel. De buitenkant is een authentiek oud courtyard hotel, maar de kamer is modern met gelukkig airco! Het is 30 graden en erg vochtig buiten. Na een douche gaan we de buurt verkennen. We zitten in een buurt met ‘hutongs’, smalle steegjes in traditionele woonwijken. Op advies van de gids lopen we 10 minuten naar de waterkant (Houhai). Het is er enorm druk. Voor Chinezen is het vakantie èn vrijdagavond. Overal stalletjes met eten, we kijken onze ogen uit. We nemen ergens een wrap met peking eend; geen culinair hoogtepunt. We slapen lekker in een koele kamer van 25 graden.

Zaterdag 2 augustus starten we met een dag die we zelf kunnen invullen. Eerst het ontbijtbuffet verkennen, waar een uitgebreid assortiment roerbak, dumplings, noodles en soepen staat, wat Joost betiteld met ‘avondeten’ 😋. Gelukkig hebben ze ook toast, gebakken eitjes, fruit en yoghurt. We besluiten de ‘centrale as’ te lopen. De Centrale As van Beijing is werelderfgoed en loopt van noord naar zuid door het historische centrum. Deze as bestaat uit oude keizerlijke paleizen, tuinen, offerplaatsen, en ceremoniële en openbare gebouwen. Eerst naar de Drum- en Bell towers. Daar zijn meerdere groepjes bezig met voetbadminton of Jianzi. Fascinerend om te zien hoe ze, zonder te kijken, achter hun rug de shuttle wegtrappen. In de belltower klimmen we steil omhoog en bewonderen de 5m hoge klok. Verderop lopen we bij een boeddhistische tempel naar binnen. Even in de schaduw zitten, we zijn al drijfnat! Op straat is het druk, maar wel gemoedelijk. Wat een contrast met Mongolië. In het Jinshan park beklimmen we de heuvel vanwaar we uitzicht hebben op de Verboden Stad. Dit was de plaats van waaruit de Chinese keizers van de Ming- en de Qing-dynastie hun rijk bestuurden, voltooid in 1422 en 750 bij 960 meter groot. Daar gaan we morgen heen. Nu lopen we erlangs verder naar het zuiden. Regelmatig willen jongetjes met Joost op de foto. Meisjes zwaaien naar me en zeggen Hello! (en soms How are you, meer meestal niet). Gelukkig hebben ze hier om de 100 meter een schoon publiek toilet, handig. Het pekingeend restaurant dat ik gezien heb, heeft een wachttijd van 3 uur! Mensen zitten rijendik op de stoep. Verderop vinden we een ander, klein exemplaar vol locals. De gastvrouw roept heel hard Beer? als we binnenkomen. Nou graag! En bestellen een menu met peking eend. Grappig om hier mensen te kijken en in de keuken. De huid van de peking eend is dik en geconfijt. Ze doet me op haar hand voor hoe ik een pannenkoekje moet vullen: 3 plakken door de saus halen, flats op de pannenkoek, voorjaarsuitjes erop, dichtvouwen en alstublieft. De crispy eend zoals wij die kennen, kun je alleen met bot bestellen om af te kluiven, zien we bij onze buren. De as aflopen is voor nu te veel. We nemen de metro terug naar het hotel. Kaartje kopen is supereenvoudig en je betaalt uiteraard digitaal. In de avond lopen we door de hutongs. Hele krappe straatjes vol met geparkeerde auto’s afgeschermd met pilonnen. We strijken neer bij Furongji en eten er wat heerlijke dimsum met een biertje. Helaas is wijn hier erg duur!

Vandaag hebben we kaartjes voor de Verboden Stad en staan we geregistreerd voor Tiananmen square. We hadden gisteren al lange rijen gezien, afgezette wegen en veiligheidscontroles. De gids had ons verteld eerst het plein te doen en ik denk slim te zijn door met de metro naar de zuidingang te gaan. Werkelijk alle wegen zijn afgezet met dikke hekken en als we er tegen 8.30uur aankomen, vertelt een aardige Chinees dat de wachttijd nu al 2 uur is en we beter eerst naar de Verboden Stad kunnen gaan. OK. Terug een stop met de metro, door de security check (je paspoort is cruciaal hier) en, op aanwijzing van een agent, lopen we in file naar de ingang. Eigenlijk gaat dat vrij soepel en is strak georganiseerd. De mensenmassa beweegt gestaag en je paspoort is je toegangskaartje. Yes, we zijn binnen en met ons duizenden anderen, 40 tot 80.000 per dag. Het is zondag en vakantie, dus vul maar in. Helaas blijken alle hoofdtempels gesloten. Desalniettemin is het geheel indrukwekkend, zo’n 980 gebouwen. Regelmatig zitten we ergens in de schaduw, het is bloedheet. Aan de oostkant is het rustiger en daar bekijken we wat interessante tentoonstellingen (verzameling uurwerken, jade en over de qin, een snaarinstrument). Na een paar uur houden we het voor gezien en lopen met een grote stroom naar buiten. Pff, moeie voeten, blaartje onder m’n teen, drijfnat en trek in wat eten. We gaan met de metro naar het park van de Temple of heaven. Je betaalt 2 Euro, Joost krijgt korting 😋 en je paspoort is je kaartje. Hoezo privacy? De tempel halen we niet, maar wel een goed restaurant waar we heerlijk eten. Buiten scoor ik nog een paraplu (voor zon en regen) en wat pleisters. Morgen gaan we een flinke wandeling op de Chinese Muur maken en er is regen voorspeld. Na een douche en wat uitrusten, eten we in een barbecue restaurant in de buurt. Echt lachen, hete kolen en een bakplaat op tafel en je kiest zelf je rauwe vlees en groenten. Heerlijk.

Maandag worden we om 8 uur opgehaald door gids ‘Rocky’ en een chauffeur. In een superluxe Chinese auto rijden we in twee uur door Bejing naar Jinshanling in het noordoosten. De stad en agglomeratie Beijing is 170km van noord naar zuid. Er wonen 21 miljoen mensen! We kijken onze ogen uit naar de verschillende merken Chinese auto’s, de eindeloze hoogbouw en het toch wel doorstromende verkeer. Elektrische auto’s mogen altijd rijden, benzineauto afhankelijk van hun nummerbord. Onderweg passeren we een spookstad van het failliete firma Evergrande. Buiten het stedelijk gebied is de omgeving weelderig groen met veel maïs en fruitbomen. Hier en daar is er schade te zien door overstromingen en zware regens. De Chinese muur is 21000km lange en sommige delen zijn gesloten vanwege de slechte staat. Bij Jinshanling is het toerisme beperkt en de muur steiler en authentieker dan het best bereikbare en gerenoveerde deel. Volgens de gids is de muur hier vandaag gesloten, maar door de samenwerking met lokale boeren mogen we er toch in. Als snel klauteren we steile trappen op om op de muur te komen. De muur is zo’n 5 meter hoog gemiddeld. Dit deel heeft veel wachttorens op de toppen en dus ook veel steile stukken. Gelukkig is het bewolkt en iets koeler dan in de stad. We lopen en klauteren zo’n 4 uur op de muur met veel fotopauzes. Het is vooral heftig voor de knieën. De gids vertelt vanalles onderweg en er zijn weinig andere toeristen. Een geweldige ervaring! Op de terugweg horen we dat we enorme mazzel hebben gehad. Vanwege zware regens heeft de regering de hele muur gesloten voor morgen. Terug in het hotel regent het al en is het enorm vochtig. ‘S Avonds eten we in een dumpling restaurant.

Dinsdag om half zeven op! Dat doen we niet met de Chef. Om half acht staat er een auto met chauffeur klaar om ons naar het station te brengen. De reis naar Xi’an is 1000km en duurt 6 uur. Het station is een belevenis op zich. Uiteraard enorm, met strikte beveiliging, en na het scannen van ons paspoort nemen we plaats in een specifieke wachtruimte. Het boarden gaat snel en georganiseerd. De eerste klas coupe is luxe en ruim. We passeren meerdere miljoenenstad met eindeloze hoogbouw, waanzinnig. We rijden soms 350 km per uur en de buitemperatuur loopt op van 30 naar 38 graden. Als we aankomen zien we geen chauffeur, maar dat duurt niet lang. Het is nogal een zenuwachtige vent en de rit door de drukke stad is niet echt fijn. Als hij hoort dat ik ‘Belltower’ roep, hij zijn telefoon vraagt ons informatie te geven. We krijgen een keurig verhaal in het Engels. Grappig. Het Eastern House hotel ligt midden in de stad en is superdeluxe. Grote, koele kamer, waar we even uitblazen en een douche nemen. Je mag hier gratis de wasmachine gebruiken, maar dat willen meer gasten. Na even wachten draai ik snel een wasje en hang het, de droger doet het slecht, hangt in de kamer op. We lopen een rondje door een ‘pittoresk’ straatjes, lees: erg druk en toeristisch. Joost heeft een restaurant uitgezocht waar we de locale keuken kunnen proeven. Dat pakt geweldig uit. Gezellige tent waar we koude noodles met vulling en de bekende ‘gourd chicken’ eten. De kip wordt urenlang gemarineerd  gestoomd en dan gefrituurd. En lijkt dan op een kalebas (gourd)??!! Vreemd verhaal, maar de kip is fantastisch.

Woensdag 6 augustus worden we opgehaald door gids Emily. Grappig dat Chinezen in de toeristenbranche allemaal een Westerse naam adopteren. Het is een frêle verschijning en ze praat heel snel. Ze vertelt tijdens de twee uur in de auto vanalles over Xi’an, de oude hoofdstad van China, en het terracottaleger waar we heengaan. Lang verhaal kort, het Terracottaleger bestaat uit 8000 unieke terracottafiguren die als grafgiften werden meegegeven aan de eerste keizer van China, Qin Shi Huangdi. De 700.000 arbeiders werden levend begraven zodat het geheim zou blijven. Het is door boeren pas in 1974 ontdekt en nog lang niet helemaal opgegraven. Het is erg warm als we aankomen. Gids Emily pakt zich helemaal in. De kledingindustrie voor ‘hittekleding’ bloeit hier: jasjes met zonnevlek, sleeves, gezichtsmaskers, petten en jasjes met ventilatoren erin. En het is erg druk. Gemiddeld komen hier 60.000 mensen per dag. Maar, goed georganiseerd. Na de paspoortcontrole is het wel dringen in de 1e en meest belangrijke hal. Emily geeft ons precies aan, waar we ons naar de reling moeten worstelen. In de rest van het complex is het rustiger. Het is overweldigend wat we zien en niet te bevatten. Vooral dat alle beelden uniek zijn, en hol, en dat opgraven betekent het bij elkaar zien te zoeken van stukjes. Er ligt nog veel onder de grond. We rijden terug naar de stad en nemen nog een kijkje bij de Wild goose pagode en in de gekkigheid van de moslimwijk (lees: superdruk en commercieel). S Avonds eten we op aanraden van Emily in een geweldig visrestaurant naast het hotel.

Pfoe, de eerste 6 dagen van onze Chinareis zaten propvol highlights. Wat een ervaringen in een totaal andere wereld. Op naar de tweede week!

Liefs  Marijke