Week 1: Oefenen met geduld

Woensdag 6 juli trekken we in Oosterhout de deur achter ons dicht en de buren zwaaien ons uit. De laatste twee dagen zijn heel vreemd. Dinsdag horen we ’s ochtends van Manfred, onze agent, dat de Bill of lading van onze container niet op tijd zal aankomen. Dit document heb je absoluut nodig om de container in Buenos Aires (BA) te kunnen ophalen. Eerst zegt Manfred dat het origineel niet nodig is en dan weer wel. Joost bedenkt een oplossing waarbij de buurman de BL opvangt en moet opsturen naar Grimaldi in Antwerpen. Joost zijn zus belt rond het middaguur dat z’n moeder met een voedselvergiftiging is opgenomen in het ziekenhuis vannacht; ze mag gelukkig snel weer naar huis.

Als we met Joost z’n broer Paul klaarstaan om op Hole 1 te beginnen voor een laatste rondje golf, belt de makelaar dat ze huurders heeft voor ons huis. Tja, dat kon er dus niet meer bij. Dinsdagavond zijn we nog even gezellig met Noor en Thelma en nemen we afscheid. Noor gaat ook een spannende tijd tegemoet! Woensdag doen we de laatste dingen in huis en om 15.30 uur rijden we naar Marijke’s ouders in Rijnsburg. Daar eten we gezellig. Joost zijn zus belt nog uit Estland.

Jaap en Jacomien brengen ons de volgende ochtend rond half acht naar Schiphol en ik word zowaar emotioneel bij het afscheid. We hebben eigenlijk helemaal niet het gevoel lang op reis te gaan en onze bagage is daar ook naar: 2 weekendtassen (samen 18 kg!!), een rugzakje en een boodschappentas met de laptop erin. De vlucht met KLM is perfect met de gekochte stoelen bij de nooduitgang. Heerlijk films kijken en de verzorging is ook goed. Na een vlucht van 11 uur komen we ’s avonds rond 17 uur aan in Sao Paulo. Met twee andere Nederlanders speuren we naar de juiste balie om onze overstap te regelen. De vlucht is een uur vertraagd en we vliegen pas om 21 uur verder. Tegen middernacht komen we in Buenos Aires aan, waar gelukkig nog een taxi op ons staat te wachten. Eindelijk zijn we om 2 uur ’s nachts in het hotel in San Telmo; bijna 24 uur onderweg geweest. Het hotelletje is overal gedecoreerd met tango-muurschilderingen, erg leuk.

Vanwege de problemen met de Bill of lading hebben we toch maar besloten met een agent in BA in zee te gaan. Na het prima ontbijtje (met Maradona een tafeltje verder), gaan we op zoek naar Weber Internacional. Dat zit gelukkig niet ver weg. We worden onthaalt door een zwaar opgemaakte dame die heel kordaat in het Engels ons een aantal documenten afhandig maakt en Joost handtekeningen laat zetten. Ze mailt direct naar Grimaldi en verzekert ons dat het allemaal goed komt. Het enige dat we echt moeten doen is veel geld halen, hmmmm. ’s Middags lopen we het centrum in lunchen ergens en verkennen de Plaza de Mayo (van de dwaze moeders) en de winkelstraat Florida. Joost heeft nu echt zijn laatste sigaar gerookt in de wetenschap dat in Zuid-Amerika sigaren moeilijk te krijgen zijn. Helaas is dat in BA anders en wordt zijn voornemen zwaar op de proef gesteld; de coronas lonken in de etalages….  ’s Avonds eten we heerlijk in de buurt bij Gran Parillada La Plata (veel vlees maar ook huisgemaakte pasta’s).

Aangezien we het weekend niets kunnen doen en het zaterdag een feestdag is, gaan we als toeristen op pad. Eerst lopen we door Recoleta, de rijkeluisbuurt waar Maxima heeft gewoond. We bekijken de begraafplaats en lopen door naar Palermo, waar het hip is. We lunchen heerlijk op straat. De temperatuur valt ons alles mee. Het is hier hartje winter en 17 graden met een zonnetje! Optimistisch lopen we naar huis maar dat is een hele tippel. Na 5 uur lopen deze dag zijn we blij als we thuis zijn en eten in een café in de buurt. Zondag verkennen we “onze” eigen buurt San Telmo en struinen langs de enorme hoeveelheid kraampjes op straat. Uiteraard is er ook muziek en tango. ’s Middags lopen we door Puerto Madero. Als we onze mail checken heeft Manfred weer een update gestuurd van de positie van het schip. Het ligt nu voor de haven van Sao Paulo te wachten en loopt zeker vertraging op.

Maandag gaan we op pad om een grote hoeveelheid Dollars op te nemen om de agent en alle andere kosten te kunnen betalen. We gaan keurig in de rij staan bij een bank (BBVA), maar er wordt ons te verstaan gegeven dat we geen Dollars kunnen opnemen met een credit card. Ai, andere bank proberen. Bij HSBC lukt ook niet, maar bij de Citi-bank is de dame achter de balie heel duidelijk in het Engels: de automaten zeggen wel dat je Dollars kunt pinnen, maar dat is niet zo en Dollars bij een bank opnemen kan alleen als je klant bent. Ze is wel zo hulpvaardig om de naam van een internationale bank te geven waar je met je paspoort geld op je credit card kunt opnemen (Banco Piano). Daar aangekomen lijkt alles goed te gaan totdat we horen dat de limiet 200 USDollar is. Tja, daar komen we niet ver mee. We besluiten dan toch maar al onze pasjes in te zetten en in twee dagen zoveel mogelijk Pesos bij elkaar te pinnen. Je kunt maximaal op 1 pasje 1000 AR$ pinnen (kosten 16,74 AR$, effectief 274 US$).  Alternatief schijnt te zijn dat je Moneygram of Western Union gebruikt om geld aan over te maken zodat je het hier kan opnemen. We zijn gewaarschuwd, mochten we straks bijvoorbeeld nieuwe banden moeten kopen of iets anders groots! Terug in het hotel zoeken we de kentekenpapieren van de auto om een verzekering te kunnen regelen en krijgen beide bijna een hartaanval; nergens te bekennen! We hebben de papieren mee gehad naar Weber en ik weet zeker dat ik ze daarna heb teruggelegd in de kluis in onze kamer. We halen alles 3 keer overhoop. Uiteindelijk blijkt het envelopje tegen de zijwand van de kluis geplakt te zitten, oef! Met de papieren gaan we naar Allianz, waar ik al contact mee gehad heb. In het Spaans leg ik uit wat we willen. Tot onze stomme verbazing worden we naar ene Pablo geleid en dat is precies diegene waarmee ik gemaild heb! Hij verontschuldigd zich voor zijn Engels, maar we zitten er nog geen 5 minuten. Hij kopieert de papieren en zeg ons dat als we morgen terugkomen de polis klaar ligt. Muy bueno! ’s Avonds nemen we een aperitiefje in café La Poesié en om 21 uur gaat zowaar de beamer aan. We bestellen dus hier maar wat te eten en kijken de voetbalwedstrijd Argentinië-Costa Rica (Copa Americana 2011). De stemming zit er goed in, maar Joost gilt nog het hardst. Messi voetbalt weer meesterlijk en gelukkig wint Argentina met 3-0.

Manfred mailt ons dat de Bill of lading nog niet is aangekomen in Antwerpen. We kunnen dus maar beter de toerist uithangen, want het kan nog even duren. We gaan op zoek naar kaarten van Argentinië. In boekhandels is niet echt wat te vinden en dus lopen we via Retiro en heel veel dure winkels richting de Automovil Club Argentina. Onderweg komen we langs het kantoor van de Argentijnse Nationale Parken; toch even naar binnen. Een prima Engels sprekende ranger geeft ons heel veel info mee. Het wordt eigenlijk knap warm en de ACA is ver weg. Daar aangekomen, blijkt ook nog dat ze eigenlijk nauwelijks interessant materiaal hebben en klantvriendelijkheid is ver te zoeken. We lopen het hele eind weer terug, onderweg wat empanadas etend (lekkere deegflapjes met vlees). Tegen half 3 zijn we bij Allianz om bij Pablo de WA-polis op te halen. Dat gaat wat moeizamer, maar na wat wachten krijgen we zowaar een mooie polis en een pasje. Hij legt ons goed uit hoe het allemaal werkt en wat we de politie moeten laten zien. Nu de auto nog!!

Het is inmiddels woensdag en we zijn hier al bijna een week. De meeste highlights hebben we wel gezien. Manfred mailt ons dat Grimaldi de originele BL heeft ontvangen en opdracht kan geven om de BL opnieuw uit te printen in BA. We gaan direct maar naar Weber om wat druk op de zaak te zetten. Rosa weet er al van en laat ons een Proforma Invoice zien, waarvan we steil achterover slaan. Het is weer duurder dan we eerder gehoord hadden van Weber. Daarbij komt dat de douane zelf maar bepaalt wat de wisselkoers is van de Dollar tegen de Peso, en die is niet bepaald gunstig. We gaan terug naar het hotel om het even te laten bezinken en genieten gelukkig wel van het lekker zonnetje op het dakterras. Joost mailt Manfred of die kan helpen. We lunchen in een cafeetje in San Telmo. Toch even terug om te checken en we zien dat Weber zelf heeft gereageerd. Uiteraard zit er een verhaal achter de rekening, maar dat maakt toch niets uit. Om 17 uur belt Rosa of we komen om een handtekening te zetten op de BL en te betalen. Ze legt ons uit dat er ook nog een flinke borg nodig is omdat de container uit de haven wordt gehaald (in de haven openmaken mag niet meer, zeggen ze…..). Deze borg neemt Weber gelukkig voor zijn rekening en is daarmee ook verantwoordelijk voor de container (er wordt hier weleens wat gestolen…). We leggen een grote hoeveelheid pesos op tafel en we krijgen van Rosa een reçu. Straks rekenen we af a.h.v. alle formele (en informele) facturen. Morgen gaat Weber zelf de borg bij de bank regelen en daarna kunnen ze bij Grimaldi (de verscheper) betalen en de paperassen regelen. Aangezien de boot vertraagd is tot vrijdag, wordt het waarschijnlijk dinsdag voordat we de container kunnen openen. Ze kunnen ons vanalles wijsmaken; het blijft lastig om te bepalen wat waar is en wat niet. We regelen dus ook nog een ander hotelletje, want we kunnen hier maar  tot zondag blijven. Dat kan er ook nog wel bij. Toch nog maar even wat andere highlights zoeken om ons te vermaken in BA. Gelukkig is het hier heerlijk weer en kun je overal lekker eten. We laten het ons dus maar smaken. Als we straks op pad zijn, zijn we het allemaal snel vergeten. We kunnen niet wachten op een avondje op een mooi stekkie in een nationaal park.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s