Botswana Adventure: Epiloog

Zondag 16 april 2006

Botswana Adventure: Epiloog

Lieve familie, vrienden en collega’s,

Inmiddels zijn we in een hele andere wereld beland. We zijn 4 dagen gebleven in Livingstone (Zambia) en dat was echt te lang. Livingstone adverteert zichzelf als adventure capital, maar dat moet dan wel wat kosten. Alles wat je hier bedenkt om te doen kost veel Dollars. ’s Ochtends is het hier net een vliegveld met toeristen die in microlights en helikopters een rondvluchtje over de Victoria watervallen maken. Wat een verschil met de letterlijk oorverdovende stilte in de Kalahari woestijn en Nxai Pan. De prachtige sterrenhemel is hier minder goed te zien. Joost moet van nu af aan alleen whisky drinken en sigaren roken, met Andy ging dat namelijk heeeel goed…..

Dsc_2948 We rusten wel lekker uit, laten de was doen en genieten maar van de accommodatie. Het gebrek aan beesten blijkt overigens relatief, want Joost ontdekt op nog geen 20 meter afstand van ons Dsc_2993 terras een zonnebadende krokodil van 1,5 meter (jonkie). In Livingstone bezoeken we het museum dat naast een nogal kleurloze verzameling opgezette beesten, een leuke verzameling memorabilia heeft van David Livingstone, de ontdekkingsreiziger. De laste dag in Livingstone lezen we de hele dag. Joost durft ivm zijn rug toch niet te bungiejumpen. ’s Avonds krijgen we een sms-je van Jaap en Jacomien, dat beppe is overleden. Ik sms terug want op een onverklaarbare wijze kunnen we niet bellen (wel gebeld worden). Het is een vreemd idee dat we niet bij de begrafenis zullen zijn.

Woensdag 5 april rekenen we af in het hotel (en schrikken ons rot van de prijs) en nemen een taxi naar het vliegveld. Door de douane heen is een heel administratief circus. Gelukkig kun je buiten onder een boom op het vliegtuig wachten. We komen om 15.30 aan in Johannesburg en halen de huurauto op (een VW Polo). Het is later dan we gedacht hadden en zetten er flink de vaart in om zover mogelijk te kunnen komen naar het Oosten. Als het donker is gaan we bij Belfast de weg af. Na wat navragen komen we bij Julien en Janet terecht in de Owl & Trout. We worden bijna doodgeknuffeld en krijgen een heel appartement. De inventaris is ongeëvenaard, van nagelborsteltjes tot gehaakte toiletrolhouder. Janet raadt ons aan te eten bij Doube. Zoals ze al gewaarschuwd had ziet de plek eruit als een rammelende schuur. Na enig kabaal maakt de eigenaar (hij lijkt sprekend op Willie Nelson) het enorme elektronische hek open (hekken en tralies zijn hier doornormaal). Het interieur is een kruising tussen een après-skihut en een houthakkerslodge met baseballpetjes aan het plafond. Aan de omvangrijke mannen te zien die er zitten, kom je hier normaliter met een blauw oog naar buiten. Het valt echter reuze mee en de steaks (400 gram) zijn werkelijk fantastisch (a 7 Euro).

Het ontbijt de volgende ochtend is al even onbegrensd. We zullen nog heel wat eieren, bacon en worstjes verstouwen. Op Janet’s aanraden rijden we binnendoor naar Sabie (waar onze gids Andy woont die nog niet thuis is) en doen wat boodschappen. De scheiding tussen zwart en blank is overal goed duidelijk: blanke wijken, blanke winkels (met zwart personeel) en de zwarte bevolking doet echt ergens ander boodschappen. Als je je auto parkeert komt er meestal iemand op je af die de auto wil bewaken voor een paar Rand. De middag besteden we langs de Blyde River Canyon en we rijden tot Dsc_3009 aan de Three Rondavels. Onderweg kopen we bij een stalletje een mahoniehouten hippo en slakom. Het weer is helder en iets minder heet dan in Botswana. ’s Avonds slapen we in Witrivier in het Karungula hotel waar we voor 520 Rand een flinke kamer krijgen en een 7-gangen diner (!). Ik bel uitgebreid met Jaap en Jacomien, want hier doet de mobiel het wel. Ook al zijn we vlak bij het Kruger Park, dat slaan we over. Onze gids Andy karakteriseert Botswana als de Rolls Royce onder de safarilanden en raadt ons af om nu naar het Kruger te gaan (en dat uit de mond van een voormalige Krugergids). Hij beveelt ons wel het noorden aan, maar daar heb je een 4×4 voor nodig en meer tijd dan we nu hebben.

Vrijdag rijden we via Nelspruit (veel fruit en noten onderweg) en Komatipoort (op de grens met Mozambique) naar Swasiland. De douane kost altijd even tijd, maar zonder problemen komen we in het koninkrijkje. De wegen zijn prachtig en het ziet er allemaal erg verzorgd uit. We hebben geen tijd om hier te blijven en racen er dwars doorheen op weg naar Sodwana Bay. Rond 4 uur zijn we weer in Zuid-Afrika. In Hluhluwe [slusluwe] belt de juffrouw van de Tourist Information het Coral Divers resort in Sodwana Bay en ze hebben nog plek. Coral Divers ligt in een Nationaal Park. Lonely Planet spreekt van ‘pristine coastal scenery’ en dat Sodwana Bay een plek is die je absoluut niet mag missen. Onze verwachtingen zijn dus (te) hooggespannen. Als we er aankomen, blijkt de plek een (blank) vakantieoord te zijn met families en duikers (vanwege het koraalrif voor de kust). We krijgen een rietenDsc_3017  cabin met een eigen badkamertje (en openlucht douche). Je wordt eigenlijk geacht mee te eten van het buffet (of zelf te koken), een restaurant is er niet. Het is nogal fantasieloos eten. Joost is zijn duikpasje vergeten en dus gaan we de volgende dag wat rondrijden, maar veel zien we niet. ’s Middags naar het strand, Het is bewolkt, maar niet koud. We krijgen een staaltje Zuid-Afrikaans strandbezoek te zien. Iedereen rijdt met een 4×4 het strand op en stalt vervolgens tenten en koelboxen uit. Er staat dus een flinke rij 4×4’s langs het strand. ’s Avonds besluiten we toch gebruik te maken van de keuken en de braai en ‘lenen’ wat vuur om een T-bone te grillen. We eten met 3 Zuid-Afrikanen die ook in Nederland hebben gewoond. Als we niet van plan zijn te duiken, raden ze ons aan zo snel mogelijk hier weg te gaan en direct naar de Drakensbergen te rijden. Zo gezegd zo gedaan. De volgende morgen maken we ons op voor een lange rit naar de Drakensbergen. Door enorme suikerriet plantages rijden we naar Durban. Omdat we nog wat tijd over hebben, gaan we maar eens op zoek naar een grote shoppingmall (de boeken zijn uit). Het Pavillion is een enorme mall ten noorden van Durban en we kijken onze ogen uit.

Dsc_3021_4 Twee uur later komen we aan in de centrale Drakensbergen. In de champagne-valley ligt de Backpackers van het jaar: Inkosana Lodge. Zo’n mooie backpackers lodge hebben we nog nooit gezien. Eigenaar Ed heeft nog wel een rondavel over voor ons voor 3 nachten. Midden in een prachtige tuin ligt deze ronde hut met rieten dak. We hebben een eigen badkamer en het ziet er picobello uit. De luie tuinstoelen in de tuin kijken uit op de prachtige bergen. Er is een grote lounge met houtkachel, boeken en spelletjes enDsc_3020  banken met kussens langs de muur. Als we op het overdekte terras wat drinken begint het te onweren en regenen. ’s Avonds eten we de Sunday Special in een naburig vakantieoord (veeeeeel eten voor 8 Euro). De volgende morgen serveert Ed ons een enorm ontbijt. Ontbijten doen ze hier in gangen: eerst cereals met melk, Dsc_3034dan de ‘hot food’: eieren met bacon, worstjes en tomaat, en tot slot is er meestal nog fruit en yoghurt. Je begrijpt gewoon niet hoe ze het allemaal wegkrijgen.

Met wat huisgemaakte ‘rusk’ (droge biscuits) gaan we op weg naar Monk’s Cowl National Park om te wandelen. Ed is een echte wandelaar (getuige alle indrukwekkende foto’s aan de muur) en hij geeft ons aan hoe we moeten lopen. We lopen een stevige wandeling van 3 uur door een prachtig landschap. Het is redelijk bewolkt maar wel warm wat het lopen zwaarder maakt. Aan het eind van de middag gaat het weer regenen en onweren. We eten in de lodge met een echtpaar uit Canada. Ed serveert ons butternut soep (soort pompoen), karbonaadje met gepofte aardappel en 2 soorten salades en appeltaart met ijs toe. De volgende ochtend gaan Simone en Deane met ons mee lopen.  Simone en Deane zijn al 9 jaar van huis (Nieuw-Zeeland) en hebben al in Londen, Dublin en Vancouver gewoond. Nu ze tegen de 30 lopen willen ze wel eens settelen. Ik ben erg benieuwd of ze dat uberhaupt kunnen. Als afsluiting zijn ze nu 3 maanden op reis (van Tanzania naar Zuid-Afrika met openbaar vervoer). We lopen naar Blind Man’s Corner (blijkt eenDsc_3038 ronde bergtop) en we klimmen met letterlijk onze hoofden in de wolken. Jammer, er is niet veel te zien. De weg naar beneden is erg steil en smal. Na 4 uur lopen word je wat minder oplettend en net als het paadje iets breder wordt en de helling wat minder angstaanjagend, glijd ik uit. Voor ik het in de gaten heb, lig ik 2 meter lager op mijn buik op de helling. Ik heb echt geluk gehad dat dat niet eerder gebeurd is. Als ik verder loop merk ik dat ik een enorme klap op mijn stuitje gemaakt heb. De dagen erna is zitten een pijnlijke ervaring….. Als we na 5 uur lopen weer terug zijn, begint het weer te regenen en onweren. We eten nu samen met 3 Duitsers en een groep van 11 vrouwen die net terug zijn van een 3-daagse tocht. Als de avond vordert en de wijnflessen leegraken, wordt het erg gezellig bij de dames en we concluderen met aan zekerheid grenzende stelligheid dat het 11 lesbiennes zijn.

De volgende ochtend ontbijten we zelf in de gezamenlijke keuken en nemen afscheid van Simone en Deane, en Ed. We rijden binnendoor naar het noordelijke gedeelte van de Drakensbergen. De wolken Dsc_3048benemen het zicht op de hoogste toppen. We vinden bij de Tower of Pizza (leuke naam voor een B&B met pizzeria) nog een kamer voor 2 nachten. We rijden wat rond in de omgeving, maar het weer wordt slechter en weer begint het te regenen. We lezen met een biertje en genieten van een prima pizza (die echt uit een torentje komt). Onze laatste dag maken we een korte wandeling in het Royal Natal National Park. Het Amphitheater is compleet zonder wolken te zien. Dit is een halfronde hele hoge bergwand. Het is warm (28 graden) en Dsc_3058we zweten rijkelijk. ’s Middags lopen we 9 holes op de Amphitheater golfbaan. Het uitzicht is prachtig met de hoge bergtoppen op de achtergrond. In de buurt zijn geen restaurants, dus zijn we op onze laatste avond weer aangewezen op de pizzeria. Helaas, want een lekkere braai was een leukere afsluiting geweest. De volgende ochtend ruimen we de auto op en rijden door een bijzonder leeg landschap naar Johannesburg. We komen rond 2 uur aan en hebben een grote mall op het oog om wat laatste boodschappen te doen. Helaas blijken alle winkels dicht (Pasen). Als alternatief laten we ons een enorme chateaubriand serveren met een mooie Shiraz en gaan om half zes naar de film (Inside Man). Na de film weten we prima de weg naar het vliegveld te vinden, leveren de auto in en kopen op het vliegveld nog wat Afrikaanse muziek en de DVD Eternal Enemies (een door Andy aangeraden film over leeuwen en hyena’s in Savute). Tegen middernacht vertrekken we naar Amsterdam, waar Jaap en Jacomien ons opwachten.

Nu zijn we dus weer thuis. Het was een prachtige vakantie, hoewel de laatste 9 dagen eigenlijk geen vergelijking waren met de sublieme safari door Botswana. We kunnen van het reizen op die manier moeilijk genoeg krijgen en kijken uit naar de 3 maanden vakantie volgend jaar Het rijden met een 4×4 heeft ons enorm geïnspireerd (we hebben nu ook de ‘complete guide to 4×4 driving’ in huis). Wie weet.

Ik hoop dat jullie ervan genoten hebben om een beetje met ons mee te reizen. Binnenkort hoop ik uit de ruim 700 foto’s (waaronder veel probeersels met mijn nieuwe camera) een leuke selectie gemaakt te hebben. Wees welkom om die te bekijken.

Groetjes en liefs,

Joost en Marijke

Reacties zijn gesloten.