Week 17: Kakofonieën aan de kust

Na de beslissing om om te draaien rijden we vanuit Cabo dos Bahias terug naar Puerto Madryn. Die plek beviel ons goed en waarschijnlijk kunnen we wel een plek met goede WIFI vinden om alles te regelen. Dat valt nog niet mee. Na op de bonnefooi rondgereden te hebben, zijn wel heel veel cabañas dicht. Terug dus maar naar de toeristeninformatie. Ik leg uit dat we een huisje zoeken met WIFI en parkeergelegenheid, maar die informatie heeft ze niet. Ik trek dan maar wat foldertjes uit het rek en we rijden terug naar de wijk waar veel cabañas zitten. Na er een paar gezien te hebben (te duur, geen WIFI, stapelbedden…), besluiten we toch een hostel te gaan zoeken. Bij Hostel Viajeros hebben ze nog wel plek (we zijn nagenoeg de enige gasten). Prima kamer en prima WIFI. We installeren ons en beginnen met bellen en mailen: eerst wat familie en dan Interpolis, Mafratours/Weber (verscheping van de auto) en de KLM. De verzekering maakt geen problemen en de verscheping van de auto verzetten lijkt ook geen probleem (Manfred reageert ongelooflijk snel). Op de KLM vlucht van 11 november lijken nog plaatsen te zijn, eerst even afstemmen met Interpolis. Een appartement boeken in Bueanos Aires is lastiger. Het is hoogseizoen en dan moet je er vroeg bij zijn. De site houdt ons bovendien voor de gek omdat een appartement beschikbaar lijkt (compleet met availabilty calender), maar dan moet er toch nog contact gezocht worden met de eigenaar om de beschikbaarheid te checken. Niet handig.

Nu we toch in Puerto Madryn zijn en het mooi weer is, besluiten we op zondag een flinke wandeling langs de boulevard te maken. Joost heeft erg last van zijn rug, omdat we veel te veel zitten en te weinig bewegen (what’s new?). We eten eerst wat in een drukke strandtent en komen tot de conclusie dat we veel te veel aan hebben (het is echt warm). We lopen helemaal naar het Ecocenter aan het einde van de boulevard en gluren op de camping om te zien of Annemiek er toevallig staat (we hebben haar mail niet goed gelezen, ze zit nog op Valdés). Het Ecocenter is dicht en dus lopen we maar weer terug. Niet geheel toevallig loopt de route langs Mares, die geweldige ijszaak. Terug in het hostel draai ik het reisverslag van week 16 in elkaar en verstuur die. ’s Avonds kijken we een aflevering van Killing 2.

Maandag krijgen we om half 6 ’s ochtends een sms-je van Manfred dat de auto mee kan met de boot van 13 november en Weber is akkoord met inschepen op 11 november. Super. Interpolis meldt dat we zelf de tickets moeten boeken als we het kunnen voorschieten. We weten met behulp van het KLM Service Center via Skype nieuwe tickets te regelen en stoelen bij de nooduitgang voor de vlucht van 11 november (a raison van 5400 Dollar, economy!! afzetters). Wel lastig blijft het betalen met Credit card via Internet. Sinds Mastercard die verdomde procedure met een extra Security Code heeft ingevoerd, wil bij ons geen enkele transactie lukken (noch ING noch Rabobank) en vanuit Argentinië moet je op de Argentijnse KLM site inloggen, waar je niet met Ideal kunt betalen. Gelukkig lukt het de dame van de KLM wel met Joost z’n credit card (zonder security code wel te verstaan). Ook blijkt dat we telefonisch een lagere prijs betalen, dan op de Argentijnse site werd aangeboden; verschil 600 Dollar! Hou ze in de gaten, die luchtvaartboeven. Afijn , we staan versteld hoe snel we alles geregeld hebben. Via e-mail krijgen we heel veel warme reacties op ons verslag en besluit om de reis af te breken. Dat helpt. Ik vind het nu eenmaal niet gemakkelijk om onze beslissing te accepteren, ook al is die de juiste.

Om 11 uur pakken we de boel in en rijden naar het Noorden over Ruta 3. We verbazen ons weer over de saaiheid van grote delen van Argentinië en zouden mensen met beperkte tijd echt aanraden om het land rond te gaan met een vliegtuig. We worden wat melig van de vlakten met bosjes. De tumble-weed die af en toe over de weg rolt, draagt wel bij aan het effect van de troosteloze weg.  Opmerkelijk genoeg komen we 3 keer fietsers tegen, hoe bedenk je het?! Bij één stel stoppen we even of ze hulp nodig hebben, het meisje is net gevallen. Argentijnse wegen hebben over het algemeen geen vluchtstrook en als er dus een vrachtwagen achterop komt, dan heb je waarschijnlijk de neiging het gravel naast de weg in de schieten…Om te tijd te doden maken we lijstjes met hoogtepunten van deze reis, mooiste kampeerplekken, lekkerste eten,  tips voor anderen en een wensenlijstje voor een volgende auto.  In de auto lees ik snel wat over Viedma, maar kom tot de ontdekking dat daar aan de kust een klein plaatsje ligt met de grootste papegaaienkolonie ter wereld. Dat is misschien wel wat om te overnachten en evne te blijven. Vlak na Viedma neem ik even de gelegenheid om 2 van de duizenden altaartjes te fotograferen die langs de Argentijnse wegen staan. Grofweg zijn er 2 typen verering: 1) voor La difunta Correa, een vrouwelijke heilige (http://en.wikipedia.org/wiki/Difunta_Correa) en 2) voor Gaucho Gil, een soort Argentijnse Robin Hood (http://en.wikipedia.org/wiki/Gaucho_Gil), hiervan zijn de altaren altijd rood gekleurd.  Bij beide typen altaren liggen heel veel volle flessen water bij om de dorst van de heiligen te lessen. Geen idee waarom juist automobilisten en truckchauffeurs juist deze heiligen vereren. Ze geven wel kleur aan de wegen!

 

Aan het einde van de dag zijn we bij het kleine dorpje Balneario (badplaats) El Condor. Het is er erg rustig want de meeste huizen zijn duidelijk vakantiehuizen. Ze hebben er 6 campings maar de meeste zien er troosteloos en dicht uit. Bij de camping van de Mutual Personal (volgens mij een soort verzekering) is er wel iemand en het ziet er best aardig uit. Belangrijker is dat de plaats volstaat met bomen die de keiharde wind (gevuld met zand) nog enigszins weet te breken. We zoeken een plekje en de eigenaar maakt de mannentoiletten open. Het riekt er nogal maar ziet er wel schoon uit. De douches zijn lekker warm. Vanwege de wind laten we de tent achterwege en koken snel een potje met wat we nog in huis hebben. Als het bijna donker is, vliegen er opvallend veel lawaaiige vogels voorbij, allemaal dezelfde kant op. Echt honderden, zo niet duizenden. Aha, de papegaaien! In het donker is het moeilijk te zien welke kleur ze hebben, maar het zijn er enorm veel.

De volgende ochtend worden we vroeg wakker omdat bij het opkomen van de zon de papegaaien weer flink tekeer gaan. Niet onaangenaam overigens; het is leven in de brouwerij! Na een eenvoudig ontbijtje halen we bij de plaatselijke supermarkt een tarjeta voor de plaatselijke WIFI. Heel innovatief: deze badplaats heeft overal WIFI en als je aanlogt, zie je dat je een kaartje bij de plaatselijke autoservicio moet kopen voor 2, 4 of 6 uur Internetten. Geinige oplossing. Dan gaan we op weg naar de papegaaien. Aan het einde van het dorp beginnen steile rotskliffen. Over een lengte van 12 kilometer hebben zich hier 35.000 paren gevestigd. Ze maken diepe nesten in de zand- en kalksteen. We kunnen met de auto het strand op en er vlak naast parkeren. Het is overweldigend: helemaal alleen met duizenden papegaaien. Als we uitstappen en dichterbij komen, worden ze helemaal wild. Een enorme kakofonie stijgt op vanaf de rotsen. Geweldig -> Filmpje YouTube. Met een beker koffie in de hand genieten we van dit onverwachte natuurgeweld. Als we even later bovenlangs langs de kustenweg rijden zien we ze in groepen vliegen langs de rotsen.

In de Lonely Planet stond ook nog vermeld dat er hier een zeeleeuwenkolonie is. Ach, nu we toch aan het rijden zijn, laten we er even gaan kijken. De weg vanaf El Condor is erg slecht met veel gaten. Van armoede leggen ze er een nieuwe weg naast. De papegaaien vliegen ons om de oren. Als we voorbij het dorpje La Loberia bij het park El Bermejo aankomen ziet het er armetierig uit, maar de parkwachter staat al bij de deur. Er is een kleine tentoonstelling en de man is er erg op gebrand om ons vanalles uit te leggen (in het Spaans). Ik vind het vooral erg opvallend dat hij een coup soleil heeft, dat heb ik hier nog niet vaak gezien! Met onze eerdere ervaringen in het achterhoofd, houden we het op hooguit enkele zeeleeuwen. Als we buiten komen, zien we lange houten gangpaden die langs de kust boven het strand zijn gebouwd. Joost roept al snel: “Oh, hier liggen er best veel”. Ik loop iets verder naar links en roep terug: “Jeetje, dan moet je hier eens kijken!” We kijken met stomme verbazing over een langgerekt stuk strand werkelijk vol met zeeleeuwen. De attente parkwachter staat vlak achter ons en dus stel ik de voor de hand liggende vraag: “¿Quanto lobos viven acquí?” En met een achteloos gezicht zegt hij: “Siete mil” Hoeveel?? Ja, dit is een van de grootste kolonies in de wereld en hier leven 7.000 zeeleeuwen. En daarvan liggen er nu heel veel op dit strand! Het is een kakofonie van jewelste. De jonkies huilen tegen elkaar op en de agressieve mannetjes (met bontkraag) brullen. Gelukkig staan we er hoog boven en het waait flink, want beneden stinkt het vast enorm. Het is een wonderbaarlijk gezicht.

Met een goed gevoel over het zien van zoveel natuur rijden we naar het plaatsje Viedma. We hebben nog een missie deze week: zoveel mogelijk geld pinnen voor de verscheping en het appartement. Gezien het feit dat pasjes hier regelmatig weigeren (onverklaarbaar, soms de één soms de ander) en Marijke de pincode van 2 van haar 4 pasjes is vergeten en je maar 1000 pesos tegelijk kunt pinnen is dat een serieuze klus. Heel fijn ook dat we een kluis in de auto hebben. Na het pinnen lopen we naar het water van de Rio Negro en eten een visje. Terug op de camping Internetten we wat en horen we dat die leuke betaalbare studio in Buenos Aires toch beschikbaar is.  Heel fijn, al blijkt snel dat we via Western Union online de aanbetaling niet overgemaakt krijgen (weer door die $%#&@^&*! Secure Code van Mastercard). Als we net aan de wijn met kaas en worst zitten, komt er een hele opvallende auto het terrein oprijden. Joost veert op en gaat op inspectie. Het blijkt een beest van een pick-up (een Nissan Titan V8, 320 pk) met een stoere opbouw. De auto heeft een Canadees kenteken uit Alberta: OVLANDR. Duidelijk dit zijn overlanders. We maken kennis met Tom en Janet, van oorspong Zuid- Afrikanen, maar vanwege het regime zijn ze naar Canada verhuisd. Tom is geoloog en werkt voor oliemaatschappijen als consultant.  Ze reizen al jaren rond en Argentinië is hun 87e land. Op de auto staat een grote sticker: From Alaska to Argentina (www.adventurouspirits.com). Ze hebben 80.000km in Afrika rondgereisd in een prachtige Landcruiser 80. Die auto mochten ze niet importeren in Canada en dus hebben ze nu een ander. Tom doet ons helemaal uit de doeken waarom de keuze op een Nissan Titan is gevallen  (staat ook hier: link). Opvallend is ook de opbouw, een zogenaamde pop-up (het dak gaat omhoog), slide-in camperunit. Bij Outfitters konden ze zelf meeontwerpen en dus is de camper helemaal aangepast aan hun wensen. Wij zijn heel nieuwsgierig want dit ziet er  degelijk uit en biedt heel veel ruimte en mensen met zoveel 4×4 ervaring hebben het aangedurfd hiervoor te kiezen. Even wat toelichting: wij zijn inmiddels tot de conclusie gekomen dat onze huidige auto, hoe fantastisch ook, te klein is voor Joost. Hij heeft veel last van zijn rug, o.a. omdat hij achterin niet fatsoenlijk kan zitten. Ook het bed is toch wat te kort. We hebben veel tijd om na te denken en dan krijg je fantasie. Een Toyota Hilux met een opbouw heeft veel voordelen: meer ruimte en je kunt de unit thuislaten en er gewoon als auto mee rondrijden. Aangezien dit zeker niet onze laatste lange reis zal zijn, de moeite van het overwegen waard. Hmmmm….

Als we ’s avonds een aflevering van The Killing zitten te kijken, komt Tom vragen of we nog zin hebben in een chat. Tuurlijk! Tom en Janet vertellen honderduit (ze geven ook presentaties) en laten ons hele gave filmpjes zien uit Afrika. Wow, die weten echt wat 4×4 is. We worden ook ingewijd in alle slimmigheidjes die ze in de auto hebben verwerkt. Erg leuk. Janet valt tijdens het bezoek in slaap maar Tom kletst rustig verder.  We hebben een erg leuke avond aan het einde van een mooie dag!

Als we de volgende morgen vroeg op het punt staan te vertrekken, denken we dat Tom en Janet nog in bed liggen, maar dan komen ze net aangelopen met camera’s en statief. Ze zijn al naar de papegaaien geweest. Actief stel. We gaan op weg richting de kust tussen Bahia Blanca en Mar del Plata en zien wel hoe ver we komen. De afstanden hier vallen enorm tegen en aan het einde van de middag besluiten we een camping te gaan zoeken bij Monte Hermoso aan de kust. Het is een redelijke badplaats, maar de meeste campings zijn wederom gesloten. Uiteindelijk komen we terecht bij Las Duna van Mathilde en Anton (Toni voor de meisjes), een bejaard Duits echtpaar. De camping blijkt in niet al te beste staat, maar ze zijn reuze aardig. We eten een heerlijke Cuadril uit de pan met verse tortellini en salade. Het is voor het eerst sinds lang dat het lekker warm genoeg is om buiten te eten. Daarna kijken we maar liefst 3 afleveringen van The Killing, ook buiten. ’s Nachts begint het hard te onweren en te regenen en daalt de temperatuur aanzienlijk. De volgende morgen pakken we alles nat in. Bah. Donderdag 3/11 rijden we richting Mar del Plata, de badplaats van Argentinië, toch nog weer 400 km. Het landschap is agrarisch en plat zoals de Noordoostpolder en verandert daarna in een soort Noord-Frankrijk. Het is zwaar bewolkt en mar del Plata blijkt een enorme stad. De zoektocht naar een camping is niet zo succesvol. Uiteindelijk komen we op de Autocamping El Faro uit, een camping met gras! De eigenaar is niet al te sympathiek en rekent ons 200 pesos voor 2 nachten. Nou ja, neerzetten maar. ’s Avonds begint het te regenen en tot overmaat van ramp valt er af en toe een druppel van het luik op de grond (binnen). Het luik kan vanwege de constructie niet lekken en bij inspectie lijkt het er op dat door het vele vuil en zand dat toch het geval is. Als het de volgende dag nog regent, besluiten we om op te breken en Mar del Plata maar te laten voor wat het is. De eigenaar wijst me op een bordje dat ze geen geld restitueren, wanneer je eerder vertrekt. Hm.

We ontbijten in een prachtig café in een voorstadje. Joost belt zijn broer Paul voor zijn verjaardag maar die is aan het golfen en gelijk heeft ie. We besluiten niet langer langs de kust te rijden want het weer ziet er slecht uit. We kiezen ervoor om naar Chascomus te rijden, vlak onder Buenos Aires. Daar kunnen we dan nog 3 nachtjes blijven en de auto uitmesten. Als we er aankomen gaan we eerst naar de toeristeninformatie. De mevrouw doet haar uiterste best, maar een cabaña met WIFI, nee dat weet ze niet. We rijden dus wat rond, maar overal ziet  het er verlaten uit. Dan rijden we langs Miespaciosur, een boutique hotel. Het is vast duur, maar we hebben geen zin meer om te zoeken en zoals Joost dan zegt:”Geld moet rollen”. Het is inderdaad aan de prijs (75 Euro) maar we hebben er wel zin in, deze laatste dagen. Een prachtige kamer met WIFI en terras aan de tuin met zwembad. De eigenaar verzekert ons dat het gisteren nog 28 graden was.  We eten wat bij de plaatselijke parrilla en vallen heerlijk in slaap in een heeeel groot bed. Zaterdag is het inderdaad heerlijk weer. We lopen naar het dorp en proberen bij het postkantoor via Western Union een betaling te doen voor de studio in BA. Helaas, kan dat alleen op werkdagen…. We pinnen weer flink en kopen een broodje. Aan de rand van het meer zoeken we een plekje op om te picknicken, net als echte Argentijnen. Het is heerlijk weer en na de lunch ruimen we de auto alvast wat op. Met veel plezier lezen we de avonturen van Harald en Mariska (www.harenmaropreis.nl). Vooral het interview met hun Landcruiser (bijnaam: de Tank) is hilarisch. ’s Avonds eten we bij La casa de candida en dat is verrassend goed. Mijn met lamsvlees gevulde ravioli is werkelijk fantastisch en een heerlijke afwisseling op een grote lap vlees met friet. Zondag is het weer prachtig korte broekenweer en ontbijten we buiten. Verder doen we vanalles en nog wat, maar niet veel. Heerlijk dagje.

Morgen gaan we naar Buenos Aires en hopen dat ze een studio voor ons vastgehouden hebben. We hebben een paar dagen in de stad om met Weber de auto af te leveren voor verscheping, te shoppen en Karin en Daphne (weer) te ontmoeten. Vrijdag gaat ons vliegtuig…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s