We zijn thuis!

We zijn thuis!

Hier zie je de route die we gereden hebben. In totaal ongeveer 23.000 km in 4 maanden.

Reis met handicap

Het is bijna zover. Dit weekend gaan we naar Roemenië in het gezelschap van Harald en Mariska ( je weet wel, van Harenmaropreis.nl). Hier hebben we lang naar uitgekeken, omdat dit de eerste reis wordt in onze Hilux met Exkab camperunit. We hebben er twee jaar aan gewerkt en nu gaat het gebeuren. Wel met een handicap….Marijke heeft 2 weken geleden haar middenvoetsbeentje gebroken. Gelukkig zijn de gipsmeesters in het TweeSteden ziekenhuis in Tilburg super meedenkend. Vrijdag gaat het gips eraf en krijg ik een afneembare off-road brace ;-). Vermoedelijk krijg ik de functie van kokkie in het gezelschap!

Op naar de Karpaten! Lezen jullie mee? Leuk!

groet,

Marijke

Week 1: Groen, prachtig en gastvrij

Hier volgt het reisverslag van onze eerste week Roemenië. Snel zien waar we zijn? Bekijk onze GPS-log: roemeni.poi66.com

Zondag 3 augustus – Harald en Mariska komen aan het begin van de middag. Harald wil nog een optakelbaar bed maken in hun Landcruiser. Het is flink wat klussen en Joost zijn gereedschap komt goed van pas. Intussen hobbel ik wat rond op 1 kruk en probeer nog wat te doen, maar mijn voet wordt snel dik. Lees verder

Week 2: Over mooie stadjes, drukte, zon en regen

Maandag 11 aug. Om 6 uur komt de eerste auto al langs onze wildkampeerplek aan het stuwmeer in het Retezat National Park. Als binnen 10 minuten de tweede langskomt wil ik eruit. Harald en Mariska gaan vandaag wandelen hier. Aangezien mijn voet dat nog niet kan gaan wij alvast verder. We rijden via Petrosani naar de Transalpina, een weg over het Cindrel gebergte. Het 2014-08-11 10.27.19eerste stuk tot aan de Transalpina is prachtig en gaat langs een riviertje door een kloof. Lees verder

Week 3: Kloven, kloosters en weidse uitzichten

Maandag 18 aug. ’s Ochtend is het gelukkig zonnig als we opstaan. We nemen afscheid van mevrouw Jolanda en rijden richting Bicaz. We komen eerst aan bij Lacu Roșu. Het is direct toeristisch en waarom eigenlijk? Lees verder

Week 4: Romania e frumoasa!

Zondag 24 aug. Vandaag had een rustdag moeten worden; lekker boekje lezen in het zonnetje of zoiets, maar het komt met bakken uit de hemel. We blijven lang in bed en gaan er om 10 uur toch maar uit. Er is een soort tweepersoons doucheruimte, dus dat doen we gezellig maar eerst. Lees verder

Week 1: Balkende pinguins en bijtende honden

Woensdag 12 september – Rob en Mirjam halen ons in Waspik om tegen 11 uur en we rijden naar Jaap en Jacomien. Jacomien heeft een lekere lunch gemaakt. Daarna brengt Jaap ons naar Schiphol. We vliegen naar London Heathrow en daar lunchen we lekker bij Wagamamma. Rob is nu al zijn leesbril kwijt! Met British Airways hebben we een prima vlucht naar Kaapstad. Lees verder

Week 2: Boffen, bollen en braaien

Vrijdag 21 september – Het weer is wat minder en dus gaan we een ritje maken. We rijden via Stanford naar Die Kelders, grappige plaatsnamen hebben ze hier. We scharrelen een beetje tussen de vakantievilla’s door langs de kust op zoek naar walvissen. Het regent en dus verbaasd het ons niets dat ze niet echt happig zijn zich te laten zien. Lees verder

Week 3: Wild en warm

Inmiddels zijn we al weer enkele weken thuis, maar het reisverslag van Zuid-Afrika is nog steeds niet af. Om toch wat herinneringen te bewaren, hier een verkorte weergave van de laatste week:

Vrijdag 28 september – Vandaag rijden we bijtijds naar Addo elephant park. We rijden een andere route en zien veel meer: zebra’s, kudu’s, olifanten, een jakhals en tot onze verrassing twee excusez-le-mot neukende tijgerschildpadden.
Lees verder

Hieronder staat het reisverslag van onze reis door Zuid-Amerika met onze Toyota Landcruiser. We zijn door familieomstandigheden 6 weken eerder teruggekomen, maar het waren 4 schitterende maanden in Argentinië, Brazilië en Bolivia. De foto’s, diavoorstelling en video’s zijn te vinden op de Foto en videopagina.

Midden-Oosten? Op naar Zuid-Amerika!

Twee jaar geleden kochten we onze Toyota Landcruiser en zo’n half jaar geleden maakten we plannen voor een rondreis Turkije-Zuidelijke Kaukasus-Midden-Oosten-Egypte-Libië en Tunesië. Enkele weken geleden hebben we naar aanleiding van de aanhoudende problemen in Syrië besloten onze route drastisch te verleggen. De Russische boeken in de kast en de Spaanse lesboeken er weer uit. Ook al zijn we er al twee keer geweest, het continent is groot genoeg om nog veel meer te ontdekken: Zuid-Amerika! Lees verder

De Landcruiser op weg naar BA

Dinsdag 7 juni 2011 hebben we de auto naar Antwerpen gebracht. In Haven 1333 worden de containers van de Grimaldi Group ingeladen. We komen tegen 9 uur aan en worden gevraagd  een geel hesje aan te doen. Even verderop gebaart een man dat we de auto neer kunnen zetten. Het kan even duren, dus we schenken koffie in en nemen een broodje. Even later ploft een grote grijper een 20 ft container voor ons neer. Er komt een mannetje aangescheurd in een pick-up, opent de deur, klapt twee rijplaten neer  en gebaart naar Joost dat die de auto er in kan rijden. De auto past er keurig in. Vervolgens maakt Joost de accu’s los en dat duurt even. De man knoopt  een praatje met me aan en wordt wat ongedurig. Hij zegt op z’n Bels: “Zijt ge daar een kleine beurt aan’t geven of wah?”

De auto en de reserveband worden vastgesjord en de deuren gaan dicht. Zegel erop en klaar!

IMG_0340

IMG_0338

Als we thuis komen ligt er al een e-mail van Manfred (Mafratours) met het container- en zegelnummer en een link om de container te volgen.  De container wordt op 9 juli in Buenos Aires verwacht. Stap 1 van het Rondje Zuid-Amerika is gezet.

Week 1: Oefenen met geduld

Woensdag 6 juli trekken we in Oosterhout de deur achter ons dicht en de buren zwaaien ons uit. De laatste twee dagen zijn heel vreemd. Dinsdag horen we ’s ochtends van Manfred, onze agent, dat de Bill of lading van onze container niet op tijd zal aankomen. Dit document heb je absoluut nodig om de container in Buenos Aires (BA) te kunnen ophalen. Eerst zegt Manfred dat het origineel niet nodig is en dan weer wel. Joost bedenkt een oplossing waarbij de buurman de BL opvangt en moet opsturen naar Grimaldi in Antwerpen. Joost zijn zus belt rond het middaguur dat z’n moeder met een voedselvergiftiging is opgenomen in het ziekenhuis vannacht; ze mag gelukkig snel weer naar huis. Lees verder

Week 2: We hebben ‘m!

Donderdag 14 juli is het ’s ochtends ineens koud in Buenos Aires. We hebben geen haast en Marijke probeert te skypen met Jaap en dat lukt! Jacomien komt er ook bij en al lukt het niet met beeld, de lijn is heel helder. Later skypen we ook met Geert in Arequipa en ook dat gaat perfect. We lopen de stad weer in op weg naar het museum van moderne kunst, al is dat ver weg. Als we door Avenida Santa Fe (een prachtige winkelstraat) lopen begint het te miezeren en daarna te regenen. We lunchen ergens en draaien dan maar om. Bij een prachtige boekhandel ben ik er van overtuigd dat ik een Nederlandse journalist zie, maar durf het niet te vragen. Lees verder

Week 3: Veel geluk bij een ongeluk

Donderdag 21 juli rijden we, na wat boodschappen en dieseltanken, eenvoudig Buenos Aires uit. Wel spannend om over de breedste weg ter wereld te rijden; go with the flow. Al snel volgen we Ruta 12 naar het Noorden door de delta tussen de rivieren Paraña en Uruguay. Eindeloze moerassen, af en toe politiecontroles. We waren gewaarschuwd voor de politie hier, maar worden overal doorgewuift (wel gordel om en lichten aan!). Na 350 km komen we aan in Parque Nacional El Palmar. Lees verder

Week 4: Water, water en wow, water!

Vanuit San Ignacio rijden we (28 juli) naar het Noorden, naar Puerto Iguazú. We tanken heel veel diesel (156 l, wel de duurdere soort want de gewone is op: AR$ 5,28 p.l., zeg maar 0,90 Eurocent), want regelmatig verkopen de pompen hier nee en staan er lange rijen. Ze doen er zelf een beetje lacherig over. Blijkbaar komen ze op hetzelfde moment op het idee te gaan tanken. Onderweg hebben we weer veel bekijks. In de middag komen we in Puerto Iguazú aan en bij de Tourist Information vraag ik of ze een camping weten. Ze verwijzen ons naar de camping waar de Argentijnse studenten het ook al over hadden: Complejo Americano, toevallig naast de Tourist Information. Gelukkig spreek ik een beetje Spaans, want Engels daar doen ze hier niet aan. Lees verder

Week 5: Tropisch Brazilië

Het eiland Ilhabela spreekt tot de verbeelding: een klein eiland met maar 1 weg en zeker 25 verschillende strandjes met een eigen naam. Ieder strandje is weer anders, maar overal staan wuivende palmbomen. Bij één van de Noordelijke strandjes is een punt dat heet Pedras de Sino. Hier liggen wat grote keien in het water en is een gelijknamige camping en een restaurant. We staan een beetje op de heuvel en kijken ’s ochtends vroeg uit de daktent tussen de palmen en tropische bomen door naar het strand. Voor het eerst zijn er geen honden, kalkoenen of wat dan ook op de camping en is het heerlijk rustig. Lees verder

Week 6: Prachtige Pantanal

Vanuit Bonito rijden we richting de zuidelijke Pantanal. De Pantanal is een moerasachtig gebied (wetland) dat zo’n 210.000 km2, waarvan de helft in Brazilië ligt. Er zijn geen dorpen of steden en nauwelijks wegen. De belangrijkste attracties zijn dieren (kaaimannen, jaguars, ara’s, capybara’s, en heel veel vogelsoorten). Er wordt ook veel gevist. Uiteraard zijn er luxe resorts waar je je heen kunt laten vliegen, maar wij rijden de Estrada Parque (grofweg van Miranda naar Corumbá). Vanaf Bonito verandert het landschap van heuvelachtig naar vlak. Voorbij Miranda zien we langs de weg enorme kaaimannen liggen. Lees verder

Week 7: Gastvrij Brazilië laat niet los!

In Poconé hebben we 4 Fransen ontmoet die met een truck en een Landrover rondrijden. Ook komen we twee Duitse dames tegen in een Volkswagen-camper. Ze zijn resp. 2 en 3 jaar onderweg. Wij zijn de eerste Hollanders die de Duitsers tegenkomen. Ze hebben veel tips over Bolivia en de grensovergang voor ons. Als we dinsdag de 23e richting Porto Jofre rijden komen we ze weer tegen. Porto Jofre ligt aan het einde van de Transpantaneira. Dit is een onverharde weg van 150 km met 122 houten bruggen. Verder kom je met een auto de Pantanal niet in. Lees verder

Week 8: Bolivia, een andere wereld

Na het afscheid van de broeders in Cáceres houdt ons verblijf daar ons nog lang bezig. Het was heel bijzonder. We rijden door een soort niemandsland naar de grens met Bolivia. Bij een sanitaire controlepost (denken we) willen ze ons paspoort zien; het blijkt de Braziliaanse grens! Even later staan we voor de Boliviaanse grens en eigenlijk is het zo gepiept. We zijn in Bolivia. De keurig geasfalteerde weg is nu een grove dirtroad. Lees verder

Week 9: Schitterend Samaipata en Che achterna

La Vispera in Samaipata is een hele fijne plek. Het is een rustig stadje, maar vanwege het prettige klimaat en de mooie omgeving wonen er inmiddels 25 nationaliteiten. Echt een vakantiedorpje maar wel met een Boliviaans uiterlijk. We zijn hier in mei 2007 ook al geweest en eigenlijk is het heel bijzonder dat we voor een tweede keer op eenzelfde plek komen. Pieter en Marga verhuren huisjes en kamers op 6 hectare terrein en kweken groente en kruiden die ze in het restaurant verwerken of verkopen aan restaurants in Santa Cruz. Lees verder